bezwładnieć

bezwładnieć ()

czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) stawać się bezwładnym

(1.1)

(1.1) Królik, ujrzawszy węża grzechotnika, wpada w mimowolną drżączkę, bezwładnieje i staje się jego pastwą. (1.1) A kiedy zbliżyliśmy się do cmentarnej bramy, to już nie był krzyż z Męką Pańską, ale żelazna szubienica, która osuwała mi się powoli z bezwładniejących rąk [w:] .

(1.1) mdleć

bezwładnie

; pierwsze poświadczenie w 1846

angielski: (1.1) go limp