pomarzyć ()
,
czasownik nieprzechodni dokonany (1.1) marzyć przez jakiś czas
(1.1)
(1.1) […], przenosiła się do ciemnego pokoju, aby w lubym mroku—pomarzyć, powzdychać. (1.1) Że chłopak w jego wieku pomarzy trochę i powzdycha, to w naturze rzeczy… (1.1) Lecz czasem—dobrze pomarzyć błękitnie ¶ I tak—w objęciach cichych zapomnienia— ¶ Jak złotoskrzydłe, wiosenne motyle, ¶ Z upojeń czary pić—choć krótką chwilę [w:] ! (1.1) Czasem ogarnia mnie potrzeba samotności… pragnę podumać, pomarzyć… (1.1) Że czasem pomarzę o niej jak o poczciwej i zacnej kobiecie, to nie dowodzi, żebym się w niej kochał. (1.1) Najchętniej słucha utworów przyjemnych dla ucha, takich, stwarzających wspaniały nastrój, pozwalających wypoczywać, pomarzyć. (1.1) Pomyślałem sobie, że nawet biznesmeni lubią czasem pomarzyć i powędrować w wyobraźni poza procenty przyrostu kapitału, papiery wartościowe, obligacje i ucisk człowieka przez człowieka, […]. (1.1) I choć dobra praca, mieszkanie i zdrowie to podstawa udanego życia, pomarzmy też czasem o czymś bardziej romantycznym, atrakcyjnym, niecodziennym, twórczym. (1.1) Chociaż pooglądam i pomarzę, że kiedyś będzie mnie na to stać…
(1.1) pomarzyć o + • pomarzyć, że …
(1.1) podumać, pofantazjować
(1.1) marzyć
marzenie
móc pomarzyć
; pierwsze poświadczenie w 1811, w Słowniku języka polskiego Lindego pod definicją „pospić” ( ): „przez sen pomarzyć, nach einander träumen”