możenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) możliwość, możność
(1.1)
(1.1) Ta łaska cuda czyni przez ludzi w sobie to jest w naturalnym możeniu nikczemnych.
możność , możliwość możliwy można, móc
; pierwsze poświadczenie ok. 1453–1455, w Biblii królowej Zofii (Biblii szaroszpatackiej) Neh 5, 8 ( „Mismi… vikupyly *vaszø bracyø Zidi, gisz bily przedany poganom, podle mozenya naszego”, „Mysmy… wykupili *waszę bracią Żydy, jiż byli przedani poganom podle możenia naszego”, „nōs… redēmimus frātrēs nostrōs… secundum possibilitātem nostram”)
łaciński: (1.1) ops , potestās