dub ()
czasownik przechodni (1.1) dać komuś/czemuś określoną nazwę, nazywać (1.2) dubbingować (1.3) spaprać, sknocić rzeczownik niepoliczalny (2.1) dub rzeczownik policzalny (3.1) fajtłapa, niezdara
(1) dub, dubbed, dubbed, dubs, dubbing (2) dub; (3) dub; dub
(1.1) Anorexia has been dubbed the „slimming disease”. → Anoreksja została nazwana „chorobą wyszczuplającą”.
dubbing
dub ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) dąb
(1.1)
doubrava
mlčet jako dubKatarzyna Bednarska, Rośliny w słoweńskiej, czeskiej i polskiej frazeologii, „Acta Unicersitatis Lodziensis”, „Kształcenie polonistyczne cudzoziemców” nr 17/2010, s. 207. mluvit jako do dubu • silný jako dub • zdravý jako dub • spát jako dub • stát jako dub
dub ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dąb
*dǫbъ
dub ()
(1.1) wątpić
dubo dubi, dubigi duba, dubebla, pridubebla, dubinda, senduba, eksterduba sendube
dub () дуб
rzeczownik (1.1) dąb
dub ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) , dąb (1.2) dąb (drewno)
dubček , dúbok dubový
chlap ako dub • spať ako dub
dub ()
,
przymiotnik (1.1) czarnyhttps://iecor.clld.org/languages/oldirish
(1.1) bán
<