eg ()
czasownik (1.1) spać
eg ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dąb (drzewo) (1.2) dąb, dębina, drewno dębu
(1.1) en eg, egen, ege, egene
(1.2) Bordet var af eg. → Stół był dębowy (= z drewna dębu).
(1.1) egetræ → dębina (drewno) • egeskov → dębina (las dębowy)
(1.1) egetræ (1.2) egetræ
(1.1) zobacz też: Indeks:Duński - Las
eg ()
(1.1) oznacza zwiększenie lub wzmocnienie stopnia, funkcji, intensywności
(1.1) pordo — pordego → drzwi — brama (1.1) varma — varmega → ciepły — gorący (1.1) drinki - drinkegi → pić - chlać
ega egeco ege
eg ()
zaimek osobowy (1.1) jaW.B. Lockwood - "An Introduction to Modern Faroese", Tórshavn 1977
(1.1)
(1.1)
eg ()
zaimek osobowy (1.1) ja
(1.1) Mannen min og eg er lærarar. → Mój mąż i ja jesteśmy nauczycielami.
(1.1)