blank ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) sztywna, gładka i wyprawiona skóra do wytwarzania siodeł i innych produktów rymarskich (1.2) jeden występ w blankach (1.3) w grach słownych: płytka bez litery przysłówek sposobu (2.1) całkiem, całkowicie przymiotnik (3.1) czystyEwa Rudnicka-Fira, Profesjolekt górniczy w dobie współczesnych przemian cywilizacyjnych (morfologiczne i syntaktyczne sposoby jego wzbogacania), w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 278. (3.2) oczywisty
(2.1) Murzyn to je blank czorny człowiek.
(1.2) blanka, krenel (1.3) mydło
(1.1) skóra
(1.1; 3.1-2) (błyszczący) (1.2) , (dyl, gruba deska) < (deska)
(2.1) (3.1) (3.2) niemiecki: (1.1) Blankleder ; (1.2) Zinne
blank ()
,
przymiotnik (1.1) bezbarwny (1.2) niewypełniony, niezapisany, niezadrukowany, czysty, pusty rzeczownik (2.1) ślepy nabój, ślepak (2.2) puste miejsce (2.3) spacja
blankly blankless
blank ()
przymiotnik (1.1) biały
blank ()
(1.1) biały
blanka, blanketa, duonblanka, blankflugila blanko, blankulo, ovblanko, ovoblanko, ovblankaĵo blankigi
blank ()
przymiotnik (1.1) czysty, lśniący (1.2) czysty, niepokryty (1.3) czysty, oczywisty, wyraźny (1.4) czysty, spłukany (z pieniędzy)
(1.1-4)
blank ()
przymiotnik (1.1) błyszczący, lśniący
(1.1) blank, blankt, blanka,
blanka