Ludwik Drożański (ur. 22 czerwca 1890 w Brzostku, zm. 31 lipca 1944 w Krakowie) – polski podinspektor Policji Państwowej II Rzeczypospolitej, komendant policji w Krakowie, działacz Polskiego Państwa Podziemnego.
Życiorys Urodził się 22 czerwca 1890 w Brzostku. W latach 1912–1913 należał do Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej jako szeregowy.
Służba w Policji Państwowej Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Policji Państwowej. Od 1921 pełnił funkcję komendanta powiatowego w Jaśle. W latach 1923–1928 był komendantem powiatowym w Tarnowie. Następnie w latach 1935–1936 zastępcą komendanta Policji Państwowej Warszawy, a w latach 1936–1939 komendantem Policji Państwowej Krakowa.
II wojna światowa We wrześniu 1939, gdy wojska niemieckie zbliżały się do Krakowa, wraz z innymi policjantami, ewakuował się na tereny południowo-wschodniej Polski w raz z archiwami policyjnymi. We Lwowie dołączył do kierownictwa Policji Państwowej zmierzającego ku granicy polsko-rumuńskiej. Został internowany w Rumunii w miejscowości Pitesti. W Krakowie pozostawił żonę Marię i dwójkę dzieci. W 1940 zostali oni aresztowani przez Gestapo za ukrywanie w mieszkaniu członka podziemia przez gestapo. W rezultacie zostali oni po śledztwie wywiezieni do obozów koncentracyjnych. Do okupowanego Krakowa powrócił w 1941 i zamieszkał w raz z córką. Jako były funkcjonariusz Policji Państwowej Drożański miał nakaz zgłoszenia się do służby w Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa (tzw. „granatowej policji”) jako zastępca komendanta w Krakowie, jednocześnie działając w konspiracji dla Związku Walki Zbrojnej (AK) w stopniu majora. Konspiracje tworzył w raz z płk. Romanem Sztabą, który stał na czele konspiracyjnej policji i mjr. Franciszkiem Erhardem, komendantem Policji Polskiej miasta Krakowa. Aktywnie działał na rzecz polskiego ruchu oporu, m.in. kierował policjantów na teren getta krakowskiego, aby pomagali ludności żydowskiej oraz dostarczali informacji o łapankach, egzekucjach i ruchach wojsk niemieckich, a także wystawił fałszywe dokumenty zagrożonym osobom. 21 marca 1944 Gestapo aresztowało Ludwika Drożańskiego w ramach likwidacji policyjnej siatki konspiracyjnej. Był torturowany w więzieniu Montelupich w Krakowie. Razem z innymi aresztowanymi policjantami oskarżonymi o zdradę wojskową został rozstrzelany 31 lipca 1944 na krakowskich Krzemionkach. Przed egzekucją torturowanym zalewano usta gipsem, aby nie mogli krzyczeć. Miejsce pochówku pozostaje nieznane.
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Niepodległości, Brązowy Medal Za długoletnią Służbę.
Upamiętnienie
19 lipca 2019 został patronem Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, a w raz z tym została dedykowana mu tablica pamiątkowa, Jego nazwisko znajduje się na Pomniku Żołnierzy Armii Krajowej w Brzostku, W 2012 na terenie dawnego obozu koncentracyjnego w Płaszowie odsłonięto obelisk upamiętniający 40 granatowych policjantów – żołnierzy AK rozstrzelanych przez Niemców na przełomie lat 1943-44 .
Przypisy
Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Podinspektorzy Policji Państwowej Kategoria:Internowani w Rumunii w czasie II wojny światowej Kategoria:Działacze Polskiego Państwa Podziemnego Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1944