Czesław Benicki

Czesław Ignacy Benicki (ur. 9 stycznia 1904 w Garwolinie, zm. 12 czerwca 1982 w Skawinie) – polski żołnierz, kapitan Wojska Polskiego, harcerz, strażak, żołnierz Armii Krajowej ps. „Brzózka”, „Chochlik” „Komar”, „Życica”.

Życiorys Urodził się w rodzinie Piotra, właściciela stolarni i bednarza w Garwolinie i jego żony Józefy z Dobrowolskich. W 1915 r. wstąpił do drużyny harcerskiej im. ks. Stanisława Brzóski w Garwolinie. W 1917 r. został zastępowym w założonej wówczas 1. drużynie im. Tadeusza Kościuszki w Garwolinie. Od 1919 r. należał do harcerskiej drużyny pożarniczej w Garwolinie. W kwietniu 1920, w czasie wojny polsko-bolszewickiej objął komendę Hufca-Obwodu Związku Harcerstwa Polskiego. W lipcu tego samego roku zaciągnął się w Legionowie do 205. ochotniczego pp im. Jana Kilińskiego, a niedługo później przeszedł do 3. bat. 201. pp, w którym wziął udział w walkach nad rzeką Wkrą w rejonie Nasielska, Przasnysza, Ciechanowa, Grodna i wyprawie gen. Lucjana Żeligowskiego na Litwę. W 1924 r. przeszedł do Okręgowej Straży Pożarnej w Garwolinie. Pełnił w niej funkcję II zastępcy komendanta do spraw gospodarczych.

W 1925 rozpoczął służbę w 78. pp w Baranowiczach. Na początku 1928 r. przeszedł do rezerwy w stopniu plutonowego. Przez rok pracował w warsztacie ojca i działał w straży pożarnej. W 1929 r. został podoficerem zawodowym w 36. pp Legii Akademickiej w Warszawie i zaczął uczęszczać na kursy dla wojskowych. Ukończył Kurs Podoficerski Zawodowych Pionierów w Modlinie z wynikiem celującym i I lokatą. W 1931 zdał egzamin konkursowy do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, którą ukończył w 1934 zdobywając maturę i uzyskując stopień podporucznika. Następnie służył w 13. pp w Pułtusku jako dowódcaca plutonu pionierów, był także odpowiedzialny za szkolenie garnizonowej drużyny przeciwpożarowej.

Uczestniczył w szeregach 13. pp. w wojnie obronnej i walczył pod Mławą a także brał udział w obronie Twierdzy Modlin i Nowego Dworu. Po kapitulacji przebywał w obozie w Działdowie. 25 października 1939 wrócił do Garwolina. W lisopadzie 1939 r. wszedł nią do Związku Odrodzenia Polski a pod koniec grudnia 1939 r. podporządkował grupę wojskową por. Zygmuntowi Żyłka-Żebrackiemu ps. „Zygmunt”, „Żeliwa”, organizatorowi Służby Zwycięstwu Polski w Garwolinie i powiecie. Do marca 1943 r. był szefem referatu I - Organizacyjno-personalnego (1940), zastępcą komendanta Obwodu Garwolin AK i szefem referatu - szkolenie (1940 - III 1943). Ponadto był także dowódcą ośrodka - rejonu V Miastków (1940-1943) oraz redagował i wydawał we własnej drukarni przy ul. Długiej w Garwolinie pismo instrukcyjne „Szturmowiec”. W marcu 1943 r. otrzymał awans na stopień kapitana. Zorganizował oddział partyzancki, którym dowodził do 24 października 1943 r. i z którym przeprowadził wiele akcji, w tym m.in.: akcję pod Lipówkami (26 czerwca 1943), w czasie której odbił 8 więźniów i zlikwidował 4 Niemców, w tym kpt. Petersa, komendanta powiatowego żandarmerii w Garwolinie.

Został aresztowany przez Niemców 6 września 1943 r. w Lesie Sławińskim i uwięziony w Garwolinie, skąd został uwolniony w czasie brawurowej akcji 9 września 1943 r. Przeszedł na teren Podokręgu Północ „Tuchola” i początkowo był inspektorem na powiaty: Ciechanów, Mława, Działdowo, a później na powiaty: Płońsk, Pułtusk, Ciechanów. Pod koniec września 1944 r. został zatrzymany przez Niemców i skierowany na roboty przymusowe w rejon Trzebnicy. Po wyzwoleniu tych terenów, w marcu 1945 r. wrócił do Garwolina, ale już w kwietniu 1945 r. w grupie wojewody Stanisława Piaskowskiego wyjechał pod nazwiskiem Michalik na Dolny Śląsk i podjął pracę w starostwie Milicz. W styczniu 1945 r. został awansowany na majora. W lipcu 1945 r. w Legnicy ujawnił swoją działalność w Armii Krajowej i wrócił do nazwiska Benicki. Zgłosił się do Biura Personalnego Ministerstwa Obrony Narodowej, został zweryfikowany w stopniu kapitana i w listopadzie 1945 r. został zdemobilizowany.

Po powrocie do Milicza był m.in. prezesem Powiatowego Zarządu „Samopomocy Chłopskiej”, prezesem Klubu Sportowego Milicz-Barycz, i przewodniczącym Powiatowego Komitetu PWiWF. Był także sekretarzem ZP SL, które w grudniu 1945 r. przekształciło się w PSL. W październiku 1946 r. został zatrzymany przez Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Miliczu, odesłany do Warszawy, a następnie do Garwolina, gdzie po śledztwie połączonym z torturami i spisaniu zeznań, po tygodniu został zwolniony.

Po wyjściu przeszedł do pracy w Państwowej Fabryce na Psim Polu we Wrocławiu. Pracował także jako nauczyciel języka polskiego w miejscowym Liceum Mechanicznym, w Gimnazjum Przemysłowym i w Szkole Przemysłowej. Od sieprnia 1948 r. pracował w Centrali Rolniczej ZSCh Oddział Okręgowy we Wrocławiu. 14 stycznia 1949 został ponownie aresztowany i był represjonowany przez UB. Później zamieszkał w Skawinie, gdzie zmarł 12 grudnia 1982.

Odznaczenia Był odznaczony między innymi: Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Wojska.

Bibliografia C. Benicki, Cztery trudne lata: w służbie Obwodu „Gołąb” Garwolin, Garwolin 1993 Z. Gnat-Wieteska, BENICKI Czesław Ignacy (1904-1982), ps. „Brzózka”, „Komar”, kapitan, działacz społeczny, dowódca Oddziału Partyzanckiego, inspektor w Podokręgu Północ Armii Krajowej, w: Słownik biograficzny Południowego Podlasia i Wschodniego Mazowsza; Uniwersytet w Siedlcach BENICKI, Czesław Ignacy. Major służby stałej saperów, [w:] Serwis Polska Podziemna; Dział Postacie, ISSN 2082-7432

Przypisy

Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Kategoria:Ludzie związani z Garwolinem Kategoria:Ludzie związani ze Skawiną Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)