hal () ,
(1.1) od: hala
hal ()
rzeczownik (1.1) stan, sytuacja (1.2) przypadek
hal ()
rzeczownik (1.1) lis„The Journal of Indo-European Studies”, 2005, s. 73.
hal ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) hala
(1.1) en hal, hallen, haller, hallerne
(1.1) Ishockey er en hurtig holdsport, der spilles på enten naturlig is eller kunstig is i haller. → Hokej na lodzie to szybki sport zespołowy rozgrywany albo na naturalnym lodzie albo na sztucznym lodzie w halach.
hal ()
(1.1) hala, duża sala
halo
hal ()
przymiotnik (1.1) śliski
(1.1) hal, halt, hala
(1.1) halkig
halt
hal ()
rzeczownik (1.1) zdrowie (1.2) siła, moc
hal ()
rzeczownik (1.1) ryba czasownik nieprzechodni (2.1) umierać
(1.1) hal; halak
(1.1) Halak, halász, halászat, halászás halászik halas (2.1) holt, halott, halandó, halandóság, halál, halálozás, haldoklás, haldokló halálozik, haldoklik holt, halott, halotti, halottas, halandó, halálos, haldokló holtan, halálosan
(2.1)