halt ()
czasownik (1.1) zatrzymać (się) (1.2) utykać rzeczownik policzalny (2.1) przystanek, postój (podczas podróży) wykrzyknik (3.1) stać! stój! stop!
(1) halt, halted, halted, halts, halting (2) halt; halts (3)
(1.1) stop
haltingly haltless
halt ()
(1.1) stawać, zatrzymywać się
halti, haltigi, haltadi, antaŭhaltigi halto, haltejo, haltigilo, haltigŝuo, bushaltejo, metrohaltejo, aŭtobushaltejo, haltostreko senhalta
halt ()
partykuła (1.1) tak, też wykrzyknik (2.1) stój!
(1.1) Abtönungspartikel
Halten , Halt halten gehalten
halt ()
przysłówek (1.1) ślisko przymiotnik (2.1) kulawy wykrzyknik (3.1) halt! → stój! rzeczownik, rodzaj wspólny (4.1) zawartość (4.2) postój
(1.1) (2.1) halt, halt, halta (3.1) (4.1-2) en halt, halten, halter, halterna
(1.1) Kör försiktigt, det är halt på vägen! → Jedź ostrożnie, na drodze jest ślisko!
(4.1) alkoholhalt • mineralhalt • ozonhalt • svavelhalt
(1.1) hal (3.1) halta