ArnoErnst Max von Lenski (ur. 20 lipca 1893 w Reuss, zm. 4 października 1986 w Eichwalde) niemiecki generał, uczestnik I i II wojny światowej, członek Komitetu Narodowego Wolne Niemcy i . Po wojnie kontynuował karierę wojskową w Skoszarowanych Oddziałach Policji Ludowej NRD i Narodowej Armii Ludowej.
Życiorys mały|Budynek Pruskiej Głównej Akademii Kadetów w Berlinie, 1900 rok Arno von Lenski urodził się w Prusach Wschodnich we wsi Reuss (obecnie Cimochy) w rodzinie posiadaczy ziemskich Ludwiga Otto Richard Benno von Lenskiego i Berty Michalczik. W 1903 r. rozpoczął karierę wojskową od wstąpienia do szkoły kadetów w Koszalinie na terenie Pomorza Tylnego, którą ukończył w 1908 roku. W latach 1909–1912 uczęszczał do w Berlinie. 23 marca 1912 roku wstąpił do 3 Nowomarchijskiego Pułku Grenadierów Konnych w Bydgoszczy. W czerwcu 1913 roku, po przejściu kursu oficerskiego w Kriegsschule Lenski awansował do stopnia podchorążego (niem. Fähnrich). W 1913 roku awansował do stopnia porucznika (niem. Oberleutnant). Służba w Bydgoszczy rozwinęła u Lenskiego zainteresowanie jeździectwem sportowym, co przełożyło się na jego dalszą karierę wojskową.
I wojna światowa Podczas I wojny światowej von Lenski służył jako dowódca plutonu, a następnie szwadronu w macierzystej jednostce. Brał udział w bitwach nad Marną i Sommą, po której został przeniesiony do Warszawy, gdzie pełnił funkcję ordynansa w dowództwie 55 Korpusu do 1918 roku.
okres międzywojenny Po zakończeniu I wojny światowej służył w Grenzschutz Ost, następnie w 1919 roku wstąpił do Reichsheer. Wiosną 1920 roku służył w 6 Pułku Kawalerii w Demmin, a po utworzeniu Reichswehry przydzielono mu dowództwo jednego ze szwadronów tego pułku. W latach 20. pełnił głównie rolę instruktora jeździectwa, początkowo w szkole kawalerii w Hannowerze (1921-1923), w październiku 1923 roku już jako rotmistrz został dowódcą szwadronu szkoleniowego 6. (Pruskiego) Pułku Kawalerii w Pasewalk, funkcję tę pełnił do 1928 roku. W październiku 1929 roku został przeniesiony do meklemburskiej eskadry szkoleniowej przy 14. Pułku Kawalerii w Ludwigslust.
1 lipca 1933 roku von Lenski awansował na majora oraz został mianowany dowódcą nowej szkoły jeździeckiej dla podoficerów oraz adiutantem dowódcy szkoły kawalerii. Po przekształceniu Reichswehry w Wehrmacht został dowódcą batalionu w 14. Pułku Kawalerii. W latach 1934–1935 reprezentował Niemcy na międzynarodowych zawodach jeździeckich w Irlandii, na Węgrzech i w Szwecji. W październiku 1935 roku został dowódcą 6 Pułku Kawalerii w Schwedt. W marcu 1936 roku von Lenski awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant), a w sierpniu 1938 na pułkownika (niem. Oberst).
II wojna światowa Wybuch II wojny światowej zastał Arno von Lenskiego na stanowisku dowódcy 33 Zmotoryzowanego Batalionu Rozpoznawczego (w sierpniu 1939 roku 6. Pułk Kawalerii został rozwiązany). W październiku von Lenski był jednym z kandydatów do Trybunału Ludowego, został mianowany sędzią honorowym. Pełnił tam przede wszystkim funkcję biegłego wojskowego w procesach dotyczących szpiegostwa. Brał udział w co najmniej ośmiu procesach prowadzonych przez Rolanda Freislera, w tym jednym zakończonym wyrokiem śmierci.
W grudniu von Lenski objął stanowisko dyrektora szkoły kawalerii w Krampnitz. W maju 1941 roku funkcję tę przejął Gustav von Vaerst, von Lenski objął dowodzenie nad 2. Brygadą Strzelców. W sierpniu 1941 roku objął dowodzenie nad 11. Brygadą Strzelców, która operowała na południowym odcinku frontu wschodniego, w listopadzie zrezygnował jednak ze stanowiska i został przeniesiony do Führerreserve. W grudniu von Lenski ponownie wrócił do szkoły kawalerii w Krampnitz (przemianowanej na Szkołę Oddziałów Szybkich), ostatecznie ze stanowiska zrezygnował w czerwcu 1942 roku. Von Lenski wrócił do służby frontowej, obejmując dowództwo w 2 Dywizji Pancernej, z którego zrezygnował w sierpniu, raz jeszcze trafiając do rezerwy. W sierpniu von Lenski awansował do stopnia generała majora (niem. Generalmajor). We wrześniu von Lenski otrzymał przydział do 24 Dywizji Pancernej, wchodzącej w skład 6 Armii gen. Friedricha Paulusa. Na czele tej dywizji von Lenski brał udział w bitwie stalingradzkiej, której następstwem było okrążenie armii przez wojska radzieckie. 1 stycznia 1943 roku von Lenski został awansowany do stopnia generała porucznika (niem. Generalleutnant). 2 lutego gen. Arno von Lenski wraz z gen. zwrócili się do dowódcy XI Korpusu Armijnego, gen. o zgodę na złożenie broni przed wojskami rosyjskimi. Mimo odmowy Streckera, von Lenski poinformował go, że wysłał już jednego ze swoich oficerów do Rosjan celem negocjowania warunków kapitulacji. W tej sytuacji gen. Strecker zrezygnował z dalszego oporu, wśród wziętych do niewoli dowódców znalazł się również gen. von Lenski.
działalność w sowieckiej niewoli Arno von Lenski trafił do obozu jenieckiego nr 27 w Krasnogorsku, z którego w kwietniu 1943 roku został przeniesiony do specjalnego obozu jenieckiego NKWD nr 84 w Wojkowie. Von Lenski wraz z oficerami, którzy byli gotowi na nawiązanie współpracy z Rosjanami został przeniesiony do specjalnego obozu w Łunowie. Jeszcze przed wyjazdem spotkał się z feldmarszałkiem Paulusem. Ten napomniał go, by pozostał niezłomny w obliczu pokus, które z pewnością czekały go ze strony rosyjskiej, odwołując się do jego dumy jako jedynego kawalerzysty wśród generałów spod Stalingradu. Von Lenski odpowiedział, że takie napomnienie jest zbędne. W maju 1943 roku wstąpił do Komitetu Narodowego Wolne Niemcy oraz wchodzącego w struktury komitetu Związku Oficerów Niemieckich. Przez zgromadzonych wokół Paulusa generałów członkowie tych organizacji zostali uznani za zdrajców. Von Lenski pisał do kolegów przebywających w Wojkowie listy, w których namawiał do dołączenia do Związku Oficerów. Za wstąpienie do organizacji, które otwarcie stawały w opozycji do hitlerowskiego rządu został zaocznie skazany na karę śmierci przez sąd w Torgau. Von Lenski angażował się w działania komitetu, występował w moskiewskim radiu, redagował ulotki, wygłaszał wykłady i przygotowywał artykuły dla gazety Freies Deutschland.
Jego żona, Maria Martha Elisabeth Erika Nette wraz z dziećmi została poddana aresztowi domowemu, w ramach funkcjonującej w III Rzeszy odpowiedzialności rodzinnej. Marii, tak jak żonom pozostałych członków komitetu przedstawiono możliwość wystąpienia o rozwód z uznanym za zdrajcę mężem. Mimo namowy ze strony służb i własnej rodziny Maria nie zdecydowała się na rozwód. Po lipcowym zamachu na Hitlera w 1944 roku Gestapo aresztowało Marię i jej dwóch synów, podejrzewając udział jej męża w spisku. Rodzina Arno von Lenskiego trafiła do Dessau, a następnie do więzienia w Magdeburgu. W październiku rodzina von Lenskich została przeniesiona do aresztu domowego w hotelu górskim w pobliżu Opawy. Tak zwane Schierlichmühle było miejscem odosobnienia rodzin członków Związku Oficerów Niemieckich.
po II wojnie światowej W sierpniu 1949 roku von Lenski wrócił do Niemiec, gdzie rozpoczął działalność polityczną, w oraz Izbie Ludowej jako reprezentant Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec.W październiku 1952 roku w stopniu generała dywizji (niem. Generalmajor) wstąpił do Kasernierte Volkspolizei, w której pełnił funkcję kierownika ds. tworzenia i rozbudowy sił pancernych. W 1953 von Lenski przewodniczył delegacji, która przywitała powracającego do Niemiec Paulusa. Utrzymywał prywatne relacje z dawnym dowódcą, żona von Lenskiego pomagała Paulusowi nawiązać po powrocie kontakt z jego dziećmi. Od 1956 roku pełnił funkcję szefa sił pancernych w Ministerstwie Obrony Narodowej jako generał Nationale Volksarmee, z której został zwolniony w 1958 roku.
Po zwolnieniu ze służby wojskowej wrócił do dawnego hobby – jeździectwa. Kierował sekcją jeździecką w wojskowym klubie sportowym Vorwärts, został prezesem Związku Jeździeckiego NRD, a także działał do 1970 roku w sekcji jeździeckiej . Von Lenski pełnił wysokie funkcje w Towarzystwie Przyjaźni Niemiecko-Radzieckiej () i Niemieckim Związku Gimnastyki i Sportu ().
W 1960 roku przeciwko von Lenskiemu wszczęto dochodzenie, w związku z jego działalnością w Trybunale Ludowym w latach 30. Nie doszło jednak w NRD do publicznej debaty na temat nazistowskiej przeszłości von Lenskiego, poza wewnętrzną rozmową z kierownictwem Ministerstwa Obrony NRD, na którą Lenski został zaproszony już dzień po pierwszej publikacji, nie spotkały go żadne konsekwencje.
W 1964 roku zastąpił gen. Otto Korfesa na stanowisku przewodniczącego .
Arno von Lenski zmarł 4 października 1984 roku w Eichwalde. Został pochowany na cmentarzu Waldfriedhof w Strausbergu.
Życie prywatne Arno von Lenski był dwukrotnie żonaty. Pierwsze małżeństwo zawarł 14 lutego 1931 roku z córką bankiera, Emily Friedburg. Emily zmarła na białaczkę 10 listopada 1932 roku.
Drugą żoną von Lenskiego była Maria Martha Elisabeth Erika Nette, którą poślubił 19 marca 1935 roku.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II Klasy Krzyż Żelazny I Klasy Order Zasługi Wojskowej IV Klasy z Mieczami Order Alberta Krzyż Komandorski II Klasy z Mieczami Krzyż Zasługi Wojskowej III Klasy z Dekoracją Wojenną Odznaka za Służbę Wojskową IV Klasy (4-letnia służba wojskowa) Odznaka za Służbę Wojskową III Klasy (12-letnia służba wojskowa) Odznaka za Służbę Wojskową II Klasy (18-letnia służba wojskowa) Odznaka za Służbę Wojskową I Klasy (25-letnia służba wojskowa) Szpanga do Krzyża Żelaznego II Klasy Szpanga do Krzyża Żelaznego I Klasy Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie Czarna Odznaka za Rany Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Złoty Krzyż Niemiecki (21 stycznia 1943) Medal za Walkę Przeciwko Faszyzmowi 1933-1945 (1958) Medal Zasługi DDR (20 lipca 1963) Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny (8 maja 1965) Order Zasługi w Walkach dla Ludu i Ojczyzny II Klasy (1 kwietnia 1966) Order Zasługi w Walkach dla Ludu i Ojczyzny I Klasy (1973)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Bitwa stalingradzka Kategoria:Jeńcy niemieccy w niewoli radzieckiej 1941–1956 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1986