Ludwika Kepisz-Kulikowska właściwie Eliza Ludwika Kepisz-Kulikowska, ps. Stanisław Kepisz (ur. 19 marca 1882 w Iwankowcach, zm. 19 września 1945 w Jafie) – podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działaczka niepodległościowa, dama Orderu Virtuti Militari, nauczycielka.

Życiorys Córka Gustawa Daszkiewicza i Władysławy z Pawłusiewiczów urodzona 19 marca 1882 w Iwankowcach, w ówczesnym powiecie kocmańskim Księstwa Bukowiny. Ukończyła szkołę ludową wydziałową i Seminarium Nauczycielskie w Stanisławowie. W latach 1900–1909 pracowała jako nauczycielka w szkołach ludowych: w Hanusowcach (1901/1902), w Wodnikach (1902/1903), nr III im. św. Józefa w Knihninie Wsi (1903–1909) oraz w Jeziorku. W latach 1910–1912 pracowała w Towarzystwie Kółek Rolniczych we Lwowie w charakterze pracownika biurowego, a w latach 1912–1914 w fabryce fajansu w Wiedniu, gdzie równocześnie prowadziła szkółkę dla dzieci robotników.

8 listopada 1914 w mundurze męskim pod pseudonimem Stanisław Kepisz razem z Marią Wołoszyńską, ps. Alfred Wołoszyński wstąpiła jako sanitariusz do batalionu uzupełniającego 1 pułku piechoty Legionów Polskich, a następnie oddelegowana do pomocy dr. Emilowi Bobrowskiemu przy organizacji Szpitala Legionowego w Krakowie. 25 grudnia 1914 została wcielona do 9 kompanii 2 pułku piechoty LP. Wzięła udział w kampanii karpackiej i wołyńskiej. Wyróżniła się w bitwie pod Kirlibabą i Rarańczą. Szczególnie wyróżniła się 7 listopada 1915 w boju pod Bielgowem, w trakcie którego dostała się do niewoli rosyjskiej. Była internowana w m. Ugrisz koło Moskwy, w Iwano-Wozniesieńsku i Riazaniu. „Dzięki szlachetnej opiece i interwencji dr. kpt. Wiktora Matczyńskiego i staraniem” Polskiego Komitetu Niesienia Pomocy Ofiarom Wojny w Moskwie została zaliczona „do sióstr austriackich, przeznaczonych do wymiany z rosyjskimi sanitariuszkami”. 13 czerwca 1916 wyjechała z Petersburga przez Finlandię, Szwecję, Niemcy, Czechy, Wiedeń do Krakowa. 26 lipca 1916 wróciła do pułku na froncie i wzięła udział w walkach pod Wielickiem, Rudką Miryńską i Sitowiczami. 18 października 1916 w Baranowiczach usiłowała popełnić samobójstwo. Trafiła do szpitala, a później wyjechała na urlop. 10 grudnia 1916 został przeniesiona do 4 pułku piechoty LP, w którym prowadziła izbę chorych. 2 września 1917, po kryzysie przysięgowym, została wcielona do austriackiego 16 pułku strzelców jako feldfebel sanitarny.

15 listopada 1918 w Krakowie wstąpiła do 4 pułku piechoty Legionów, a cztery dni później została przydzielona do załogi pociągu sanitarnego nr 1 na stanowisko szefa magazynu. Wzięła udział w bitwie o Lwów. 13 grudnia 1918 pod Mszaną Dolną dostała się do niewoli ukraińskiej i tego samego dnia została uwolniona. 7 marca 1919 wróciła do 4 pp Leg. i prowadziła pułkową izbę chorych. 6 listopada 1919 powierzono jej funkcję batalionowego referenta kulturalno-oświatowego, a 25 sierpnia 1920 referenta kulturalno-oświatowego pułku. Od 9 maja do 9 czerwca 1920 ukończyła kurs instruktorów oświatowych przy Oddziale II Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 17 czerwca 1921 została mianowana podporucznikiem Ochotniczej Legii Kobiet. 4 kwietnia 1922 została zwolniona do rezerwy.

Po zwolnieniu z wojska ukończyła kurs spółdzielczy w Poznaniu. W maju 1922 w ramach osadnictwa wojskowego otrzymała działkę (11 ha ziemi ornej, 7 ha łąk i 5 ha zagajnika) w folwarku Wilanów, na której gospodarzyła do 1940. 10 lutego 1940 została deportowana do miejscowości Nikulinskaja Baza w rejonie dobriańskim obwodu mołotowskiego. 26 sierpnia 1941 została zwolniona na mocy amnestii dla obywateli polskich w ZSRR. Została przyjęta do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i 30 października 1941 zweryfikowana jako oficer rezerwy w stopniu podporucznika piechoty ze starszeństwem z 1920. Od 21 marca 1942 pełniła służbę w Pomocniczej Wojskowej Służbie Kobiet. Pełniła funkcję kierownika referatu oświaty batalionu PWSK w Teheranie. 31 grudnia 1943 została zwolniona z czynnej służby wojskowej z przyczyn zdrowotnych. 15 kwietnia 1945 została zatrudniona w 22 Indyjskim Szpitalu Głównym w Palestynie w charakterze pracownika cywilnego. Zmarła 19 września 1945 w Jafie i została pochowana na tamtejszym cmentarzu cywilnym.

Była zamężna ze Stanisławem Kulikowskim. Pozostając bezdzietna przyjęła na wychowanie dwoje białoruskich dzieci – rodzeństwo Marię (ur. ok. 1925) i Antoniego Arcimików (ur. ok. 1922).

Została upamiętniona w „Złotej księdze Korpusu Sanitarnego Polskiego 1797–1918”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7273 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”, poz. 424 jako Kulikowska Ludmiła. Krzyż Walecznych – 18 maja 1921 Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Odznaka pamiątkowa II Brygady Legionów Polskich Odznaka pamiątkowa 4 pułku piechoty Legionów Polskich Odznaka Pamiątkowa Frontu Litewsko-Białoruskiego Krzyż Legionowy 21 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył wniosek lecz Krzyża Niepodległości z Mieczami nie przyznał. austro-węgierskie Srebrny Medal Waleczności 2 klasy – 1917 Brązowy Medal Waleczności – 1915

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkinie Ochotniczej Legii Kobiet Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem (zabór austriacki) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Legionowym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Frontu Litewsko-Białoruskiego Kategoria:Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR 1941–1942 Kategoria:Oficerowie Pomocniczej Służby Kobiet Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Podporucznicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze 4 Pułku Piechoty Legionów