Anna Kingsford, z domu Bonus (ur. 16 września 1846 w Stratford w hrabstwie Essex, zm. 22 lutego 1888 w Londynie) – angielska lekarka, pisarka, działaczka feministyczna, teozofka, spirytystka i hermetystka. Angażowała się na rzecz wegetarianizmu oraz przeciwko wiwisekcji, a także była jedną z pierwszych Brytyjek, które uzyskały doktorat z medycyny.
Pochodziła z zamożnej londyńskiej rodziny i otrzymała staranne wykształcenie, w znacznej mierze domowe. Po śmierci ojca odziedziczyła znaczną rentę, którą mogła swobodnie dysponować także po zamążpójściu, wbrew obowiązującym wówczas przepisom. Gdy chciała podjąć pracę zarobkową, napotkała ograniczenia, jakie nakładano wtedy na aktywność zawodową kobiet. W 1867 zaangażowała się w sprawę prawa własności kobiet zamężnych, a pod koniec tego roku wyszła za jednego ze swoich kuzynów, który obiecał pozostawić jej w małżeństwie pełną swobodę. Rok później wydała feministyczny pamflet.
W 1870, gdy jej mąż był pastorem anglikańskim, przeszła na katolicyzm i wegetarianizm. Zamieszkawszy z rodziną (miała córkę) w pobliżu Shrewsbury, w 1872 kupiła londyńskie czasopismo The Lady's Own Paper. Jako jego właścicielka i redaktor naczelna spędzała coraz więcej czasu w stolicy, gdzie zetknęła się z problemem wiwisekcji. Aby skuteczniej z nią walczyć, postanowiła studiować medycynę i samodzielnie sprawdzić, czy doświadczenia na zwierzętach są nauce niezbędne. Ponieważ studia medyczne były wówczas w Wielkiej Brytanii dla kobiet zamknięte, wyjechała do Paryża, gdzie w 1880 uzyskała doktorat na podstawie napisanej po francusku rozprawy o wegetarianizmie. Po powrocie do Londynu otworzyła praktykę lekarską, cieszącą się powodzeniem zwłaszcza wśród kobiet.
W latach 80. XIX wieku zbliżyła się do londyńskich środowisk ezoterycznych i hermetycznych. Stała się spirytystką i teozofką, a w 1883 objęła przewodnictwo londyńskiej loży Towarzystwa Teozoficznego. Jako chrześcijańska mistyczka źle współpracowała z teozofami odwołującymi się głównie do tradycji azjatyckich i w 1884 założyła własne towarzystwo hermetyczne (), uznawane za jednego z prekursorów Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Zmarła w 1888 na gruźlicę, a pochowano ją na cmentarzu przy Kościele św. Eaty w Atcham, gdzie posługę pełnił jej mąż.
Życiorys Rodzina i wczesne lata thumb|upright|Annie Bonus (w wieku jedenastu lat) wraz z matką Annie Bonus była dwunastym i ostatnim dzieckiem zamożnego londyńskiego kupca i armatora Johna Bonusa oraz jego żony Elizabeth Ann Schröder. Troje z jej starszego rodzeństwa zmarło przed jej narodzinami. Najstarsza córka, Ann (ur. 1827), zmarła na gruźlicę w 1844. Matka uważała, że obie dziewczynki są do siebie podobne, i sądziła, że Ann powróciła pod postacią Annie. Według oficjalnego biografa i duchowego towarzysza Kingsford, , który w 1896 napisał jej „autoryzowaną” biografię, rodzina miała wywodzić się ze znamienitego włoskiego rodu i liczyć w swoich szeregach mistycznego kardynała – choć na te genealogiczne twierdzenia nie ma żadnego dowodu. Z ośmiorga rodzeństwa, które przeżyło, najstarszy brat John (1828–1909) studiował w Wadham College w Oksfordzie, zbliżył się do ruchu oksfordzkiego, a w latach 1852–1862 był księdzem katolickim. To za jego sprawą rodzina zetknęła się z wegetarianizmem. Jedyna ocalała siostra, Emily Louisa (1841–1912), poślubiła pastora Edwarda Gilliata.
thumb|Wiktoriańskie wróżki – Anna jako dziecko wierzyła, że sama jest wróżką Mająca słabe zdrowie Anna (jak lubiła być nazywana) wierzyła w dzieciństwie, że jest wróżką, i twierdziła, że ma zdolność przeczuwania przyszłości. Wiele godzin spędzała w ogrodzie, rozmawiając z kwiatami i zostawiając wiadomości dla innych wróżek. Dużo czytała, głównie autorów klasycznych, a zwłaszcza Metamorfozy Owidiusza, w bibliotece ojca.
Bardzo wcześnie ujawniła swoje zdolności, pisząc pierwszy utwór w wieku trzynastu lat (). Powieść ukazała się w roku jej siedemnastych urodzin. Jej akcja rozgrywa się w 303 roku, podczas prześladowań chrześcijan za Dioklecjana, i opowiada o męczeństwie tytułowej Beatrice. Utwór piętnuje także podporządkowanie kobiet mężczyznom. Poczucie niesprawiedliwości wobec rozmaitych okrucieństw, których Anna była świadkiem – wobec mężczyzn, kobiet czy zwierząt – stało się jednym z czynników kształtujących jej późniejsze zaangażowanie. W tym samym czasie wysłano ją do szkoły dla dziewcząt w Brighton, gdzie celowała w literaturze, lecz popadała w konflikty z gronem nauczycielskim, otwarcie podważając wartość lekcji i zadając kłopotliwe pytania podczas zajęć z religii. Publikowała wówczas poezje i opowiadania, głównie o tematyce religijnej, w rozmaitych czasopismach. Jej tomik poezji (1866) spotkał się z pochlebną recenzją w literackim piśmie The Athenaeum.
W 1864 rodzice osiedli w , dokąd Anna wróciła po ukończeniu szkoły. Tam w lipcu 1865 zmarł jej ojciec. Pozostawił wielki majątek, z którego ona sama odziedziczyła około 17 800 funtów, co zapewniało jej roczną rentę w wysokości od 700 do 900 funtów. Co istotne, testament ojca zastrzegał, że ewentualni mężowie jego córek nie będą mieli do tych pieniędzy żadnych praw.
Małżeństwo thumb|Więzienie Millbank w latach 20. XIX wieku, gdzie urodził się Algernon Kingsford Już w 1866 Anna Bonus próbowała podjąć pracę – nie z konieczności, lecz, jak mówiła, dla zajęcia. Zwróciła się do miejscowego adwokata o posadę biurową. Rozbawiony, dał jej dokumenty do przepisania, ale natychmiast poszedł do jej matki donieść o „incydencie”, uważał bowiem, że kobieta z dobrego towarzystwa nie powinna pracować. Było to dla niej pierwsze doświadczenie dyskryminacji ze względu na płeć. W następnym roku wzięła udział w kampanii zbierania podpisów pod petycją na rzecz prawa własności kobiet zamężnych.
31 grudnia 1867 poślubiła swojego kuzyna, dwudziestodwuletniego Algernona Godfreya Kingsforda. Był synem pastora i sam przygotowywał się do przyjęcia święceń. Jego ojciec posługiwał w więzieniu Millbank, gdzie Algernon przyszedł na świat. W 1852 ojciec popełnił samobójstwo, podrzynając sobie gardło. Bez majątku i pozycji Algernon nie był uważany przez matkę Anny za dobrą partię – tym bardziej że ciążyło na nim piętno samobójstwa ojca. Początkowo odmówiono mu ręki Anny, a ją samą wysłano do Szwajcarii. Uciekła jednak z Algernonem. Przyszły mąż obiecał pozostawić jej pełną swobodę oraz prawo do wykonywania zawodu, który sobie wybierze, co w jej oczach czyniło go odpowiednim kandydatem na męża. Para postanowiła pobrać się, gdy tylko Anna osiągnie pełnoletniość.
Po krótkiej podróży poślubnej młodzi małżonkowie przenieśli się do Lichfield, gdzie Algernon się kształcił. 24 września 1868 w St Leonards-on-Sea Anna urodziła jedyne dziecko, córkę Eadith. Wkrótce potem małżonkowie mieli postanowić, że będą „żyć jak brat i siostra” – Kingsford uważała bowiem wstrzemięźliwość seksualną za jeden z atrybutów prawdziwego adepta duchowego. Ciąża przebiegła źle, a wątłe zdrowie Anny pogorszyło się. W domu doszło wówczas do odwrócenia tradycyjnych wiktoriańskich ról: mąż zajął się prowadzeniem domu, służbą i przygotowywaniem posiłków, podczas gdy żona – mimo problemów ze zdrowiem – wkrótce miała wejść w aktywne życie zawodowe. Cierpiała na astmę, alergie, padaczkę, nerwobóle i napady lęku, a często popadała w stany transu.
Konwersja na katolicyzm thumb|upright|Arcybiskup Manning, który bierzmował Kingsford W 1869 Algernon Kingsford został wikariuszem w Atcham koło Shrewsbury w hrabstwie Shropshire. Rok później Annie miała przez trzy kolejne noce ukazywać się Maria Magdalena. Objawienia te miały być powodem jej przejścia na katolicyzm. Pewną rolę w konwersji mogło odegrać również to, że jej najstarszy brat zbliżył się najpierw do ruchu oksfordzkiego, a następnie przeszedł na katolicyzm. Według jeszcze innej wersji, pochodzącej od bliskiej przyjaciółki Kingsford, konwersja miała ją przede wszystkim uwolnić od uciążliwych obowiązków, jakim podlegała żona pastora. Chrzest katolicki przyjęła 14 września 1870, przyjmując imiona Mary Magdalen, a dwa lata później została bierzmowana przez arcybiskupa Manninga, otrzymując dodatkowe imiona Maria Johanna. Kazała się odtąd nazywać Anna Mary Magdalen Maria Johanna Kingsford i nigdy już nie uczestniczyła w nabożeństwach odprawianych przez męża. Powtórzył się tu schemat charakterystyczny dla innych wiktoriańskich feministek i mistyczek (jak Annie Besant) – odrzucenie anglikanizmu łączyło się z oddaleniem od męża.
Z czasem rozczarowała się katolicyzmem, którego aspekty uznawała za „materialistyczne” i „bałwochwalcze”. Nie godziła się zwłaszcza z tym, że Kościół katolicki nie zajął stanowiska przeciwko wiwisekcji. Dlatego była bardzo zawiedziona, gdy w 1879 spotkała kardynała Josepha Hippolyte’a Guiberta, arcybiskupa Paryża. Gdy wręczyła mu napisany przez siebie tekst przeciwko wiwisekcji, ten odłożył go na bok, mówiąc, że przeczyta później. Doszła wówczas do wniosku, że Kościół potrzebuje zbawienia i reformy tak samo jak reszta ludzkości.
Feminizm thumb|upright|Elizabeth Garrett Anderson, pierwsza brytyjska lekarka, do której Kingsford odwoływała się w swoim eseju Mimo wątłego zdrowia Anna Kingsford już od 1867 czynnie angażowała się w walkę o prawa kobiet oraz o ich dostęp do studiów wyższych. Przeprowadzka do Londynu w 1872 pozwoliła jej zintensyfikować tę działalność. Poznała tam feministki i Barbarę Bodichon. W 1868 opowiedziała się za prawem wyborczym kobiet, publikując esej , który podpisała pseudonimem „Ninon”, nawiązującym do słynnej z niezależności i intelektu francuskiej kurtyzany Ninon de l’Enclos.
W eseju tym Kingsford przedstawiała prawo wyborcze nie jako cel sam w sobie, lecz jako środek emancypacji kobiet. Krytykowała ograniczone wykształcenie dziewcząt, domagając się dla nich dostępu do nauki łaciny i greki, a także prawa do uprawiania sportu. Protestowała przeciwko zamykaniu przed kobietami wielu zawodów, w tym medycyny, i wskazywała na potrzebę istnienia kobiet-lekarek leczących kobiety. Powoływała się przy tym na Elizabeth Garrett Anderson, pierwszą brytyjską lekarkę, oraz na Mary Edwards Walker, jedną z pierwszych amerykańskich lekarek. Zalecała kobietom dalsze kształcenie się przez całe życie i przestrzegała, by nie oczekiwały poprawy swojego losu od mężczyzn, polecając lekturę dzieł Barbary Bodichon, Harriet Taylor Mill oraz jej córki Helen Taylor.
Z czasem Kingsford ewoluowała – nie porzucając zaangażowania feministycznego, oddaliła się od innych aktywistek w miarę, jak coraz mocniej angażowała się w mistycyzm. Uważała, że feminizm jej epoki jest zbyt wrogi mężczyznom. Jej spirytystyczne przekonania o równości dusz, wcielających się kolejno w jedną lub drugą płeć, skłaniały ją do żądania równowagi pierwiastka męskiego i żeńskiego w każdym człowieku. Sądziła, że zbyt wiele działaczek zachowuje się raczej jak mężczyźni niż jak kobiety.
Wydawczyni i odkrycie wiwisekcji thumb|Kościół św. Eaty w Atcham, gdzie posługę pełnił Algernon Kingsford Aby wyrwać się z niesprzyjającej jej zdrowiu atmosfery Atcham, a także realizować się poza małżeństwem, Anna Kingsford nabyła w październiku 1872 roku, dzięki własnemu majątkowi, tygodnik The Lady’s Own Paper. Odtąd dzieliła czas między dom pod Shrewsbury a redakcję w Londynie. Pierwotnie było to typowe pismo dla kobiet, poświęcone modzie, krawiectwu i plotkom, czyli temu, co krytykowała w swoim pamflecie. Pod jej redakcją ton artykułów zmienił się radykalnie – zniknęły moda i plotki, zastąpione tekstami przeciwko alkoholizmowi, wiwisekcji oraz na rzecz praw kobiet. Zgodnie ze swoimi zasadami odmówiła publikowania reklam gorsetów i wyrobów ze skóry wyprawionej. Na przedsięwzięciu miała stracić kilkaset funtów, a od dotychczasowych czytelniczek otrzymywała oburzone listy.