thumb|240px|Hank Jones na Newport Jazz Festival 2005 Henry W. Jones, jr (ur. 31 lipca 1918 w Vicksburgu, zm. 16 maja 2010 w Nowym Jorku) – afroamerykański muzyk jazzowy, pianista, aranżer, kompozytor i bandlider. Uhonorowany Narodowym Medalem Sztuk i NEA Jazz Masters Award. Brat jazzmanów: Thada i Elvina.
Życiorys Urodził się na Południu Stanów Zjednoczonych, ale dorastał w Pontiac w stanie Michigan, gdzie jego ojciec, Henry senior, diakon w Kościele Baptystów, inspektor ds. drewna oraz bluesowy gitarzysta-amator, kupił trzykondygnacyjny, murowany dom. Był najstarszy z sześciorga rodzeństwa i już w dzieciństwie nazywano go „Hankiem”. Rodzina była bardzo muzykalna, ale blues i jazz, mimo młodzieńczych zainteresowań ojca, nie należały do ulubionych gatunków w domu. Jego matka, Olivia, śpiewała pieśni religijne i grała na fortepianie. Grały na nim również jego dwie siostry. Natomiast dwaj bracia tak jak on zostali muzykami jazzowymi: Thad – trębaczem, a Elvin – perkusistą. Od dzieciństwa pobierał lekcje klasycznej gry na fortepianie. Jak twierdził: „Nigdy nie ćwiczyłem z własnej woli, musieli mnie przymuszać”. Natomiast chętnie słuchał bluesa oraz nagrań pianistów jazzowych: Arta Tatuma, Fatsa Wallera, Duke’a Ellingtona, Earla Hinesa i Teddy’ego Wilsona. Mając trzynaście lat zaczął występować w lokalnych orkiestrach, jeżdżących z koncertami do miast w Michigan i Ohio. Podczas jednego z wyjazdów poznał saksofonistę Lucky’ego Thompsona, który w 1944 rekomendował go do pracy w zespole trębacza i wokalisty „Hot Lips” Page’a w nowojorskim klubie Onyx.
Po przyjeździe do Nowego Jorku często słuchał muzyków bebopowych oraz doskonalił swój warsztat pianistyczny, adaptując się do nowej stylistyki. W tym czasie grał w zespołach Johna Kirby’ego, Colemana Hawkinsa, Andy’ego Kirka, Billy’ego Eckstine’a i Howarda McGhee. Od 1947 do 1951 występował z grupą muzyków na koncertach Jazz at the Philharmonic, organizowanych przez Normana Granza. Dzięki nim został pianistą w zespole Elli Fitzgerald, pracując z nią w latach 1948–1953. W 1952 i 1953 dokonał również nagrań z Charlie’em Parkerem. Zdobyte doświadczenia sprawiły, że zdaniem krytyków „jego pianistyka stała się wyrafinowana, elokwentna, liryczna i nieskazitelna”.
Później współpracował z takimi artystami jak Benny Goodman, Artie Shaw, Milt Jackson i Cannonball Adderley. Jego nabyta z biegiem czasu wszechstronność przydała mu się jako sidemanowi związanemu przez siedemnaście lat (1959–1975) z orkiestrami koncernu CBS. Grał w studyjnej grupie muzycznej występującej w „The Ed Sullivan Show” i akompaniował m.in. Frankowi Sinatrze. W tym czasie współpracował także z zespołami scenicznymi z Broadwayu, zarówno jako pianista jak i dyrygent. Uczestniczył m.in. w inscenizacji musicalu Ain’t Misbehavin. 19 maja 1962 akompaniował aktorce Marilyn Monroe w słynnym wykonaniu piosenki Happy Birthday, Mr President, którą zaśpiewała dla Johna Fitzgeralda Kennedy’ego w nowojorskiej sali Madison Square Garden z okazji przypadających za dziesięć dni jego urodzin. Od 1966 był stałym pianistą w Thad Jones/Mel Lewis Orchestra, big-bandzie współprowadzonym przez jego brata.
Pod koniec lat 70. oraz w następnym dziesięcioleciu intensywnie nagrywał jako solista, w duetach z innymi pianistami (Johnem Lewisem i Tommym Flanaganem) oraz szeregiem małych zespołów, zwłaszcza z The Great Jazz Trio. Grupa przyjęła swoją nazwę w 1976, kiedy podjął pracę w nowojorskim klubie The Village Vanguard. Przez kilka lat istnienia w składzie zespołu pojawili się: kontrabasiści – Ron Carter, Buster Williams, Eddie Gómez oraz perkusiści – Tony Williams, Al Foster i Jimmy Cobb. Trio nagrywało także z trębaczem Artem Farmerem, saksofonistą Bennym Golsonem i wokalistką Nancy Wilson. W 1994 wziął udział w projekcie kontrabasisty Charlie’ego Hadena i razem z nim nagrał album pt. Charlie Haden & Hank Jones – Steal Away – Spirituals, Hymns and Folk Songs. W następnym roku uczestniczył w nagraniach muzyki Afro-pop, realizowanych przez zespół The Mandinkas z Mali. Ukazały się one na płycie „Sarala”.
W swojej długoletniej karierze nagrał ponad sześćdziesiąt albumów jako lider oraz kilkakrotnie więcej jako sideman. Za swoje dokonania otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia.
Zmarł po krótkiej chorobie w Calvary Hospital, hospicjum zlokalizowanym w nowojorskiej dzielnicy Bronx. Miał 91 lat.
Życie prywatne Jego żona miała na imię Theodosia. Byli ze sobą do jego śmierci.
Dyskografia Jako lider lub współlider 1948 Hank Jones’ Be-bop Piano (Mercury) 1951 Night Music – Hank Jones–Milt Jackson–James Moody–Howard McGhee–Dodo Marmarosa (Dial Records) 1952 A Date With... James Moody–Howard McGhee–Milton Jackson–Ray Brown–Hank Jones–J.C. Heard (Vogue Records) 1955 The Jazz Trio of Hank Jones (Savoy) Bluebird (Savoy) The Hank Jones Quartet-Quintet (Savoy) 1956 Have You Met Hank Jones (Savoy) Hank Jones’ Quartet (Savoy) The Rhythm Section – Milt Hinton–Osie Johnson–Hank Jones–Barry Galbraith (Epic) Urbanity (Clef) 1958 Keepin’ Up with the Joneses – The Jones Brothers (Metro Jazz) The Talented Touch (Capitol) 1959 Porgy and Bess – Swingin’ Impressions by Hank Jones (Capitol) 1962 Hank Jones and Dean Kay – Arrival Time (RCA) 1964 This Is Ragtime Now! (ABC/Paramount) 1966 Happenings (Impulse! Records) 1977 Just for Fun (Galaxy) ’Bop Redux (Muse Records) 1978 Groovin’ High (Muse) The Great Jazz Trio – At The Village Vanguard (East Wind) Compassion (Black & Blue) 1979 Hank Jones – Ain’t Misbehavin’ (Galaxy) 1992 Hank Jones – Handful of Keys – The Music of Thomas „Fats” Waller (Gitanes) 1993 Upon Reflection (Verve) 1994 Upon Reflection – The Music of Thad Jones (Verve) 1995 Hank Jones with Cheick-Tidiane Seck & The Mandinkas – Sarala (Verve/Gitanes) Charlie Haden & Hank Jones – Steal Away – Spirituals, Hymns and Folk Songs (Verve) 2005 For My Father (Justin Time) 2006 Hank Jones–Christian McBride–Jimmy Cob – West of 5th (Chesky Records)
Jako sideman Z Cannonnballem Adderleyem 1959 Somethin’ Else (Blue Note) Z Ellą Fitzgerald 1962 Ella Fitzgerald – Rhythm Is My Business (Verve) z Curtisem Fullerem 1957 New Trombone (Prestige) 1962 Cabin in the Sky (Impulse!) Z Dizzym Gillespiem 1960 A Portrait of Duke Ellington (Verve) 1975 The Bop Session – Dizzy Gillespie–Sonny Stitt–John Lewis–Percy Heath–Max Roach–Hank Jones (Sonet) Z Jazz at the Philharmonic 1949 Norman Granz’ Jazz at the Philharmonic Vol. 9 (Mercury/Verve) 1965 JATP – Highlights from Jazz at the Philharmonic (Verve) 1972 Norman Granz’ Jazz at the Philharmonic – J.A.T.P. in Tokyo – Live at the Nichigeki Theatre 1953 (Verve) 1974 Norman Granz’ Jazz at the Philharmonic – 1950s (Verve) 1989 Jazz at the Philharmonic 1957 – Featuring Ella Fitzgerald (Tax) Z Charlie’em Parkerem 1957 Now’s The Time – The Quartet of Charlie Parker (Verve)
Odznaczenia i nagrody 1989 NEA Jazz Masters Award 2005 Doktorat honorowy Berklee College of Music 2003 Umieszczenie na Jazzowej Ścianie Sławy (Jazz Wall of Fame) – wyróżnienie przyznane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) 2008 National Medal of Arts 2009 Grammy Lifetime Achievement Award
Przypisy
Bibliografia Hank Jones, allmusic.com NEA Jazz Masters – Hank Jones, National Endowment for the Arts Hank Jones, encyclopedia.com
Linki zewnętrzne Dyskografia Hanka Jonesa, Discogs
Kategoria:Amerykańscy aranżerzy Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy muzycy bebopowi Kategoria:Amerykańscy muzycy swingowi Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Laureaci Nagrody NEA Jazz Masters Kategoria:Odznaczeni National Medal of Arts Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 2010