konstant () lub
przymiotnik (1.1) stały, ciągły, nieustanny przysłówek (2.1) ciągle, bez przerwy rzeczownik, rodzaj wspólny (3.1) stała (3.2) stała
(1) konstant, konstant, konstante (2) (3) en konstant, konstanten, konstanter, konstanterne
(1.1) Jeg kan ikke fordrage denne konstante støj. → Nie mogę znieść tego nieustannego hałasu. (2.1) Min bedste veninde bekymrer sig konstant om fremtiden. → Moja najlepsza przyjaciółka ciągle martwi się o przyszłość.
(1.1) uafbrudt, uophørlig (2.1) uafbrudt, uophørligt, hele tiden
(3.1) variabel
(1) (3) ()
konstant ()
(1.1) stały, ciągle
konstanta konstanto, konstantodeklaro konstante
konstant ()
przymiotnik (1.1) stały
Konstante
konstant ()
przymiotnik (1.1) stały
konstant ()
przymiotnik (1.1) stały
konstant ()
przymiotnik (1.1) stały, niezmienny (1.2) wytrwały rzeczownik, rodzaj wspólny (2.1) stała
(1) konstant, konstant, konstanta (2.1) en konstant, konstanten, konstanter, konstanterna
(1.1) varaktig, stabil