__TOC__ komunik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zastęp konny (1.2) jazda w szybkim marszu, bez taborów i armatWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, s. 138.Mała encyklopedia wojskowa, t. 2, Wydawnictwo MON, Warszawa 1970, s. 73.;
(1.1-2)
(1.2) iść komunikiem
komunik ()
(1.1) komunikować, komunikacyjny
komuniki, komunikigi, komunikiĝi, ekkomunikiĝi, interkomuniki, interkomunikigi, interkomunikiĝi komunika, komunikebla, senkomunikiĝa komuniko, komunikado, komunikaĵo, komunikejo, komunikiĝejo, komunikiĝo, komunikilo, amaskomunikilo
komunik ()
przymiotnik (1.1) zwykły