kompost ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) produkt rozkładu substancji organicznych, najczęściej odpadów, za pomocą mikroorganizmów - bakterii i grzybów, insektów i robaków (dżdżownic)
(1.1)
(1.1) Młode rośliny zimują dość dobrze, starsze należy okryć jedliną i okopcować kompostem lub korą.
(1.1) pryzma kompostu • nawozić kompostem
(1.1) humus
(1.1) biomasa
kompostownik , kompostowanie , kompościk kompostować , skompostować kompostowy, kompostowalny
→ składać, kombinować
angielski: (1.1) compost baskijski: (1.1) konpost bułgarski: (1.1) компост czeski: (1.1) kompost duński: (1.1) kompost esperanto: (1.1) kompoŝto francuski: (1.1) compost hiszpański: (1.1) compost , abono (orgánico) niemiecki: (1.1) Kompost nowogrecki: (1.1) (φυσικό) λίπασμα , κομπόστ rosyjski: (1.1) компост slovio: (1.1) kompost słowacki: (1.1) kompost szwedzki: (1.1) kompost tuvalu: (1.1) kaiao węgierski: (1.1) komposzt
kompost ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kompost
(1.1)
kompostový, kompostní
kompost ()
(1.1) składać (w druku)
komposti kompostaĵo, kompostejo, kompostilo, kompostisto, kompostado
kompost () компост
rzeczownik (1.1) kompost
(1.1) kompostis
kompost ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kompost
(1.1)
kompostovisko , kompostovanie , kompostovač , kompostér , kompostáreň kompostovať , skompostovať kompostový, kompostovateľný, kompostovací
kompost ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kompost
(1.1) en kompost, komposten, komposter, komposterna