kok ()
symbol (1.1) kod ISO 639-3, kod ISO 639-2: makrojęzyk konkański, konkani
(1.1) kod Glottolog: konk1265, kod Linguasphere: 59-AAF-kn
(1.1) gom, knn
(koṃkaṇī)
kok ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) włosy upięte w węzeł z tyłu głowy (1.2) (1.3) komin (1.4) chleb rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) gołąb domowy o jaskrawym upierzeniu rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (3.1) kucharz na statku lub okręcie
(4.1) od: koka
(1.1) (2.1) (3.1) (4.1)
(1.1) Kiedy miałam długie włosy, to upinałam je w kok.
(1.1) klasyczny / luźny kok • nosić / zrobić kok • upiąć włosy wkok
(1.1) (3.1) kuk
(1.1) upięcie
(1.1) kok francuski / banan
koczek
(3.1)
angielski: (1.1) bun bułgarski: (1.1) кок czeski: (1.1) drdol duński: (1.1) knold francuski: (1.1) chignon hiszpański: (1.1) moño niemiecki: (1.1) Dutt , Haarknoten nowogrecki: (1.1) κότσος rosyjski: (1.1) кок słowacki: (1.1) drdol węgierski: (1.1) konty włoski: (1.1) crocchia
kok ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kucharz (1.2) kogut
(1) en kok, kokken, kokke, kokkene
(1.1) Kokken i vores kantine bruger alt for meget hvidløg. → Kucharz w naszej stołówce używa o wiele za dużo czosnku.
køkken kokkerere
for mange kokke fordærver maden → gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść
kok ()
(1.1) kura
koko, kokejo, kokino, kokido, kokidino, akvokoko, virkoko kokinbleki
kok ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) gardło
(1.1) kok, ~, ~i, ~s (~ið, ~ið, ~inu, ~sins)
(1.1) zobacz też: Indeks:Islandzki - części ciała
kok ()
rzeczownik (1.1) korzeń, rodowód
(1.1)
kok ()
rzeczownik (1.1) kucharz
kok ()
rzeczownik (1.1) penis, prącie, członek (męski)
(1.1) laplap bilong kok
(1.1) stik bilong man