kant ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) brzeg lub krawędź o ostrym załomie (1.2) oszustwo
(1.1-2)
(1.1) Uderzyłem się głową o kant drzwiczek od szafki.
(1.1) kant biurka • kant dłoni • kanty spodni (1.2) robić kanty
(1.2)
(1.2) kłamstwo
kantówka , kanciarz , kanciara , kantowanie , okantowanie , kanciastość kancik kantować , okantować kanciasty, kanciarski
na kant • postawić się kantem • puścić kantem • o kant dupy potłuc
(1.1)
angielski: (1.1) mebla: edge, ubrania: crease; (1.2) swindle duński: (1.1) kant esperanto: (1.1) eĝo niemiecki: (1.1) Kante ; (1.2) Beschiss norweski (bokmål): (1.1) kant norweski (nynorsk): (1.1) kant szwedzki: (1.1) kant turecki: (1.1) kenar
kant ()
rzeczownik (1.1) setka
kant ()
(1.1) śpiewać
kanti, kanteti, antaŭkanti, ekkanti, prikanti kanto, kantado, kantaĵo, kantaro, kantisto, rekantaĵo, furorkanto, modkanto, kantocigno, kantolibro, kantopasero, lulkanto
kant ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) krawędź, brzeg
(1.1) en kant, kanten, kanter, kantene
(1.1) Bordet har for skarpe kanter. → Ten stół ma zbyt ostre krawędzie. (1.1) Læreren satte seg på kanten av bordet og begynte å fortelle. → Nauczyciel usiadł na brzegu stołu i zaczął opowiadać.
kant ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) brzeg, krawędź, obramowanie
(1.1) en kant, kanten, kanter, kanterna
(1.1) kantband • kantstött
kantare kanta kantig