karakter ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) charakter (1.2) charakter (zbiór właściwości) (1.3) bohater, postać (1.4) ocena (1.5) znak (litera, cyfra itd.)
(1) en karakter, karakteren, karakterer, karaktererne
(1.2) I kalligrafisk skrivning er hvert bogstav ofte udformet individuelt og har sin egen unikke karakter, men de kan også bindes sammen. → W piśmie kaligraficznym każda litera jest często kształtowana indywidualnie i ma swój własny, unikalny charakter, ale litery mogą być również ze sobą łączone. (1.3) Dickens formår at skabe dybde og kompleksitet i sine karakterer og få læseren til at føle med Scrooge, selvom han oprindeligt er en antipatisk figur. → Dickens potrafi nadać swoim bohaterom głębię i złożoność oraz sprawić, że czytelnik współczuje Scrooge'owi, pomimo że początkowo jest on postacią antypatyczną.
(1.1) personlighed (1.2) præg (1.3) figur (1.5) tegn, skrifttegn, typeenhed
(1.5) bogstav, ciffer
karakterisere karakteristisk
< < (charaktḗr)
karakter ()
(1.1) charakter
karaktero karaktera, senkaraktera
karakter ()
rzeczownik (1.1) charakter
(1.1) iseloom
karakter ()
rzeczownik (1.1) charakter
karakteristik
karakter ()
rzeczownik (1.1) charakter (czyjś) (1.2) charakter (osoba) (1.3) charakter (czegoś)
(1.1) szilárd karakter (1.3) karakterbaba
(1.1) jellem (1.2) jellem (1.3) jelleg, jellegzetesség
karakteresség, karakterizálás, karakterisztika, karakterisztikus, karakterisztikusság karakterizál karakteres, karakterisztikus karakterisztikusan
karakter ()
charakter
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) charakter (1.2) cecha (1.3) ułożenie (1.4) godność człowieka