juk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) każda z dwóch sakw przytroczonych do grzbietu konia czy osła
(2.1) od: juka
(1.1) Hej, szable w dłoń! Łuki w juki, a łupy wziąć w troki.
(1.1) sakwa, torba
juczenie , objuczenie juczyć , objuczyć juczny
angielski: (1.1) saddlebag, saddle bags, pannier hiszpański: (1.1) alforja niemiecki: (1.1) Satteltasche rosyjski: (1.1) вьюк , седельный вьюк
juk ()
(1.1) swędzić
juko juki
juk ()
partykuła (1.1) przecież, toż, wszak
(1.1) Juk aš tau sakiau. → Przecież ci mówiłem. (1.1) Juk ji dar mažvaikė! → Toż to jeszcze dziecko! (1.1) Turi jai padėti, juk ji tavo duktė. → Musisz jej pomóc, wszak to twoja córka.
juk taip → owszem
juk ()
rzeczownik (1.1) but