()
4
(1.1) pies
znak wyewoluował od rysunku psa widzianego z boku
()
rzeczownik (1.1) pies
(1.1) 鬥犬 (dòu quǎn) → urządzać walki psów • 警犬 (jǐngquǎn) → pies policyjny • 狂犬病 (kuángquǎnbìng) → wścieklizna • 獵犬 (lièquǎn) → pies myśliwski • 牧羊犬 (mùyángquǎn) → pies pasterski, owczarek
(1.1) 狗 (gǒu)
Znak 犬 używany jest we współczesnym języku chińskim tylko w ustalonych wyrażeniach i zwrotach, przede wszystkim o charakterze formalnym, w nazwach ras psów i pełnionych przez psy funkcji. Potocznie na określenie psa używa się jedynie wyrazu 狗.
()
けん (ken); いぬ (inu), いぬ- (inu-)
rzeczownik (1.1) piesSandra Choron, Harry Choron, Planet Dog: A Doglopedia, Houghton Mifflin Harcourt, 2005, s. 32.
(1.1) 警察犬 (けいさつけん, keisatsu-ken) → pies policyjny (1.1) 盲導犬 (もうどうけん, mōdō-ken) → pies przewodnik (dla osoby niewidomej) (1.1) 仔犬, 子犬, 小犬 (こいぬ, koinu) → szczeniak (1.1) 犬小屋 (いぬごや, inugoya) → buda
liczba kresek - 4
()
4
rzeczownik (1.1)
犬猿, 犬齒, 犬兎之爭, 軍犬, 愛犬, 愛犬家, 愛玩犬, 鬪犬