ekstrem ()
(1.1) skrajny, ekstremalny
ekstrem ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ekstremum, skrajność przymiotnik (2.1) ekstremalny, skrajny
(1.1) et ekstrem, ekstremet, ekstrem lub ekstremer, ekstrema lub ekstremene (2.1) ekstrem, ekstremt, ekstreme
(1.1) ytterlighet, ekstremitet (2.1) ytterliggående
ekstremist, ekstremisme , ekstremitet ekstremistisk
ekstrem ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ekstremum, skrajność przymiotnik (2.1) ekstremalny, skrajny
(1.1) eit ekstrem, ekstremet, ekstrem, ekstrema (2.1) ekstrem, ekstremt, ekstreme;
(1.1) ytterpunkt, ytterlegheit, ekstremitet (2.1) ytterleggåande
ekstremist, ekstremisme , ekstremitet ekstremistisk
ekstrem () екстрем
rzeczownik (1.1) ekstremum