Asonans (fr. assonance, z łac. assonare – „odbrzmiewać, współbrzmieć”) – powtórzenie jednakowych samogłosek w wyrazach zajmujących ustaloną pozycję w obrębie wersu (w poezji) lub zdaniaAleksandra Okopień-Sławińska, Rym, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002..
Nazywany rymem niepełnym, wykształcił się w liryce europejskiej przed rymem. Miał zastosowanie w językach poprzedzających dzisiejszy francuski, gdzie wystarczyło powtórzenie jednej samogłoski, by zaistniało widoczne podobieństwo wyrazów.
W języku polskim asonans pojedynczy jest niezauważalny; stosuje się więc asonans podwójny: „plama - trawa”.
W całości na asonansach jest oparty wiersz XXXVII z cyklu Rozmyślania Antoniego Langego:
Rymy w strofie mogą się łączyć w jeden asonans:
W szerszym znaczeniu asonansem nazywa się każde współbrzmienie samogłosek wewnątrz wersu, czyli harmonię samogłosek. Dobrym przykładem jest linijka z Alarmu Antoniego Słonimskiego.
Przypisy
Kategoria:Metryka i wersyfikacja