Wojciech Januszewicz (ur. 30 kwietnia 1911 w Krzywcu pow. Słonim, zm. 5 października 1940 w Hawkinge) – kapitan pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Joachima i Antoniny z d. Minuczyc. Jeszcze w czasie uczęszczania do szkoły średniej ukończył kurs pilotażu szybowców. Po kursie szybowcowym starał się o przyjęcie do dęblińskiej Szkoły Orląt, mimo dobrego zdrowia nie został jednak do niej przyjęty ze względu na niski wzrost. Po próbie dostania się do szkoły lotniczej rozpoczął szkolenie w szkole oficerów piechoty. Po jej ukończeniu otrzymał 15 sierpnia 1934 roku promocję na stopień podporucznika i przydział do 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Po wielu staraniach udało mu się dostać na kurs pilotażu samolotów myśliwskich i w końcu 1936 roku został przydzielony jako pilot do 111 eskadry myśliwskiej. 19 marca 1938 roku Januszewicz uzyskał awans na stopień porucznika pilota i został mianowany zastępcą dowódcy eskadry, która rok później weszła w skład broniącej rejonu Warszawy Brygady Pościgowej.
Po wybuchu wojny 2 września 1939 roku dowódca eskadry kapitan Gustaw Sidorowicz został ranny. Jego miejsce zajął por. Wojciech Januszewicz, który funkcję dowódcy pełnił do chwili ewakuacji 18 września. 6 września jego samolot PZL P.11c został zestrzelony przez myśliwce Bf 109 z I./ZG 1 i lądował przymusowo koło ZaborowaMarius Emmerling: I./ZG 1 w kampanii wrześniowej 1939, "Militaria XX wieku" nr 3(42)/2011, s.9. W czasie walk nad Warszawą Wojciech Januszewicz odniósł trzy zwycięstwa powietrzne, najwięcej ze wszystkich pilotów jednostki.
Następnie poprzez Rumunię został ewakuowany do Francji gdzie walczył w Polskich Sił Powietrznych we Francji. Po przejściu szkolenia w Lyonie został mianowany dowódcą Klucza Frontowego „Jan” we francuskim dywizjonie myśliwskim Groupe de Chasse II/7. Do walki przystąpił wraz z pierwszą grupą polskich lotników 30 maja 1940 roku. Niestety kolejnego zwycięstwa na niebie Francji nie odniósł. Wkrótce przyszła klęska i Januszewicz poprzez Tunis i Gibraltar dotarł do Wielkiej Brytanii.
2 sierpnia 1940 został przeniesiony do dywizjonu 303. 5 października 1940 roku pilotowany przez niego Hawker Hurricane (nr ser. P3892, znaki RF-T) został zestrzelony przez Bf 109 nad kanałem La Manche w okolicach angielskiej miejscowości Hastings. W wyniku odniesionych ran i poparzeń, Wojciech Januszewicz zmarł tego samego dnia. Został pochowany na cmentarzu w Northwood grób H 237.
Wizerunek pilota został umieszczony na samolocie myśliwskim MiG-29 nr 38 z 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego.
Zwycięstwa powietrzne Na liście Bajana zajmuje 92. pozycję z 3 pewnymi zestrzeleniamiR. King, Dywizjon 303, str. 37. Me 110 – 3 września 1939 Ju 87 – 4 września 1939 Ju 87 – 6 września 1939
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari – 23 grudnia 1940 nr 8823 Krzyż Walecznych trzykrotnie Polowy Znak Pilota
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Myśliwcy
Kategoria:Kapitanowie Polskich Sił Powietrznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Lotniczym Kategoria:Odznaczeni Polowym Znakiem Pilota Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940 Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Porucznicy lotnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Piloci polskich kluczy frontowych Kategoria:Ludzie związani z Zielonką (powiat wołomiński) Kategoria:Oficerowie Dywizjonu 303 Kategoria:Dowódcy 111 Eskadry Myśliwskiej Kategoria:Pochowani na Northwood Cemetery w Londynie