Jerzy Krzywiecki (ur. 30 stycznia 1950) – generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku; dowódca 18 pułku czołgów (1987–1990); dowódca 22 Brygady Piechoty Górskiej (1992–1993); szef sztabu 10 Dywizji Zmechanizowanej (1993–1996); szef sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego (2001–2002); zastępca dowódcy 11 Dywizji Kawalerii Pancernej (2002–2005); zastępca szefa Inspektoratu Wsparcia – szefa Sztabu (2006–2009).
Życiorys Jerzy Krzywiecki urodził się 30 stycznia 1950.
Wykształcenie Absolwent: Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych (1972), Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie (1980), Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (1996).
Służba wojskowa Jerzy Krzywiecki we wrześniu 1968 podjął studia wojskowe jako podchorąży w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu. Promowany w 1972 na podporucznika. Służbę zawodową rozpoczął w 1972 jako dowódca plutonu w 42 pułku zmechanizowanym, po czym został wyznaczony na dowódcę kompanii czołgów. W 1977 rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie i po ich ukończeniu w 1980 otrzymał przydział służbowy do 11 Dywizji Pancernej, gdzie objął stanowisko oficera operacyjnego. W 1984 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału operacyjnego 11 DPanc. W latach 1987–1990 dowodził 18 pułk czołgów. Od lipca 1990 był szefem sztabu – zastępcą dowódcy 20 Bazy Materiałowo-Technicznej, a w 1992 został dowódcą 22 Brygady Piechoty Górskiej. W 1993 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 10 Dywizji Zmechanizowanej, a w 1996, po ukończeniu studiów zagranicznych otrzymał przydział służbowy na funkcję szefa szkolenia 4 Dywizji Zmechanizowanej.
Od grudnia 1997 kierował Oddziałem Operacyjnym Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w 2001 został wyznaczony na stanowisko szefa Sztabu ŚOW. W listopadzie 2002 decyzją ministra obrony narodowej został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 11 Dywizji Kawalerii Pancernej. 15 sierpnia 2004 został mianowany przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego na stopień generała brygady. Od grudnia 2005 pełnił służbę na stanowisku szefa Obrony Terytorialnej – zastępcy szefa Generalnego Zarządu Wsparcia – P7. W październiku 2006 został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Inspektoratu Wsparcia – szefa Sztabu. 6 listopada 2009 został przeniesiony do rezerwy kadrowej do czasu osiągnięcia kwalifikującego do obligatoryjnego zwolnienia ze służby wojskowej. 30 stycznia 2010 po 42 latach służby przeszedł w stan spoczynku.
Awanse podporucznik – 1972 (...) generał brygady – 15 sierpnia 2004.
Ordery, odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2001 – pkt 48. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1993 – pkt 35. i inne
Przypisy
Bibliografia
Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” z 1993, 2001, 2004
Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej Kategoria:Generałowie brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Wojskowi związani z Wrocławiem Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą