Chorągiew husarska koronna Koniecpolskiego – oddział ciężkiej jazdy koronnej wojska I Rzeczypospolitej początku XVII wieku (okresu II wojny polsko-rosyjskiej).
Charakterystyka Chorągwie husarskie były jednostkami organizacyjnymi i taktycznymi liczącymi około 100–200 koni. Zaciągano je według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Broń ofensywną husarii stanowiła kopia długości około 5,5 m, a uzbrojenie ochronne to półzbroja złożona z folg, często kombinowana z kolczugą, później półzbroja łuskowa. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
We wrześniu 1609 król Zygmunt III Waza zerwał świeżo odnowiony rozejm z Rosją i na czele ponad 8000 armii pomaszerował pod Smoleńsk. Była wśród nich chorągiew husarska koronna starosty żurawińskiego Koniecpolskiego. Po przybyciu pod Smoleńsk, w pierwszej połowie 1610 liczyła 100 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Wojsko Rzeczypospolitej w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1609–1618) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w oblężeniu Smoleńska (1609–1611) Kategoria:Koniecpolscy herbu Pobóg