Qi Wenxuandi (imię Xianbei: Hounigan ; ur. 528 w Jinyangu (dzis. Taiyuan), zm. 19 listopada 559 w Ye) – pierwszy cesarz Północnej Dynastii Qi, panujący od 9 czerwca 550 aż do śmierci.
Młodość i droga do władzy Gao Yang, znany pod swoim imieniem pośmiertnym jako cesarz Wenxuan, był drugim synem (zm. 547) i (zm. 562). Chińskie źródła przedstawiają rodzinę Gao jako zbarbaryzowanych Chińczyków, albo po prostu Xianbei. Gao Yang po narodzinach otrzymał imię Xianbei oznaczające „Dziecko dobrego omenu” (w chińskiej transkrypcji „Hounigan”) i niezależnie od tego jakie było faktyczne pochodzenie jego rodziny nie ulega wątpliwości, że podobnie jak inni jej członkowie uważał się za Xianbei.
Jako dziecko Gao Yang miał się wyróżniać wyjątkowo ciemną, łuskowatą skórą, spuchniętymi łokciami i wiszącym podbródkiem. Był również bardzo wycofany, chociaż z drugiej strony czasami miewał napady niezwykłej aktywności i gwałtowności. Ponadto jąkał się. Jennifer Holmgren uważa, że ten zachowany w źródłach opis specyficznych fizycznych niedoskonałości Gao Yanga „jest wystarczająco szczegółowy by sugerować, iż cierpiał on w okresie niemowlęcym na jakiś rodzaj niedoboru pokarmowego i że mógł być ofiarą jakiejś poważniejszej choroby, takiej jak zapalenie mózgu”.
Po śmierci Gao Huana jego następcą na pozycji regenta cesarstwa Wei został starszy brat Gao Yanga, . 15 września 549 Gao Cheng zginął w trakcie posiłku z ręki Lan Jinga, syna generała cesarstwa Liang, który po tym jak został uprowadzony na Północ w trakcie jednej z kampanii służył w kuchni. Gdy wieść o tym wydarzeniu dotarła do Gao Yanga przybył natychmiast i zapanował nad sytuacją. Zaskoczył wszystkich spokojem i zdecydowaniem, z jakim przejął przywództwo, „tak odmiennym od jego zazwyczaj wycofanego i introwertycznego sposobu bycia, że prowadziło to niektórych do wniosku, iż być może miał swój udział w planowaniu zamachu”.
Lan Jing i jego przyjaciele zostali pozbawieni członków, a ich głowy zachowano w lace. Cesarz (534-550), który liczył na odzyskanie niezależności po śmierci Gao Chenga, został zastraszony przez pokaz wojskowej siły w cesarskiej sali audiencyjnej, po czym Gao Yang wyruszył do strategicznie położonego Jinyangu (dzis. Taiyuan), by przejąć kontrolę nad armią. Zausznicy jego brata zostali usunięci – ludzie jak i , którzy narazili się niektórym weteranom, ale korzystali z ochrony Gao Chenga, zostali oskarżeni, wychłostani i wysłani na granicę.
19 lutego 550 Gao Yang otrzymał od cesarza tytuł księcia (wang) Qi oraz został mianowany i głównodowodzącym armią, przejmując tym samym faktyczną władzę w cesarstwie po swoim bracie. Następnie zdecydował się na krok, przed którym powstrzymał się zarówno jego ojciec, jak i starszy brat, i zaczął przygotowywać grunt pod objęcie cesarskiego tronu. Przeciwko tej decyzji miała protestować szczególnie jego matka, która stwierdziła, iż Gao Yang nie może się równać ze swoim ojcem i starszym bratem, jak więc może wyobrażać sobie siebie jako cesarza. Pomimo opozycji niektórych wojskowych i urzędników Gao Yang zmusił cesarza Xiaojinga do „dobrowolnej” abdykacji i 9 czerwca objął tron jako cesarz nowej dynastii Qi. Przedmiotem kontrowersji był wybór cesarzowej nowego władcy. Główną żoną Gao Yanga i matką jego pierworodnego syna, , była Chinka . i obawiali się jak na chińską cesarzową zareagują możni Xianbei z Jinyang i doradzali, by Gao Yang wybrał zamiast niej swoją drugą żonę, siostrę , która również urodziła mu syna. Gao Yang odrzucił tą sugestię i 9 lipca Li Zu'e została koronowana na cesarzową, a jej syn został następcą tronu.
Cesarskie rządy Administracja Gao Yang rozpoczął swoje panowanie pełen energii, przy czym polegał na utalentowanych urzędnikach swojego ojca i brata, takich jak , oraz wspomniani już Gao Longzhi i Gao Dezheng. Cesarz żywo interesował się sprawami państwa i chętnie słuchał rad swoich ministrów. Przedsięwzięto cały szereg inicjatyw – zorganizowano elitarne oddziały złożone z wybranych żołnierzy Xianbei i Chińczyków Han; zarejestrowane domostwa zostały podzielone na dziewięć rang, przy czym bogatsze miały płacić podatki w pieniądzu, zaś pozostałe świadczyć szarwark; jak przystało na nową dynastię, wprowadzono i rozdystrybuowano nowy kalendarz. Usiłowano podnieść poziom studiów nad klasykami, m.in. przenosząc 52 kamienne stele z epoki Han na których wyryto klasyczne teksty do odpowiedniej akademii. W 551 Wei Shou oficjalnie powierzono zadanie skomponowania historii dynastii Wei (tj. Północnej i Wschodniej Dynastii Wei), zaś w 554 przedstawił on ukończoną Księgę Wei. Skutecznie walczono z fałszowaniem monety i inflacją, przy czym na rozkaz cesarza ponownie wybito dawne monety, pilnując by ich waga odpowiadała wartości. Aktywnie zwalczano korupcję i nadużycia wśród dostojników Xianbei, rozpoczęto również prace nad nowym kodeksem prawa, który jednak nie wszedł w życie przed śmiercią Gao Yanga. Przeprowadzono reformę administracji, znosząc 3 prefektury i 153 komanderie, zaś na Północy kontynuowano budowę muru, który ostatecznie rozciągał się aż do morza.
Gao Yang przeprowadził reformę , zgodnie z którą ziemia w odległości 30 li (ok. 15 km) wokół stolicy stała się należącym do państwa „wspólnym polem” (公田, gongtian) i została rozdystrybuowana pomiędzy urzędnikami i oficerami gwardii pałacowej, należącymi do różnych plemion Tuoba, którzy zostali przesiedleni z dawnej stolicy, Luoyangu. Cała ziemia w odległości mniejszej niż 100 li od stolicy została przydzielona chińskim urzędnikom i oficerom. Podczas gdy te pola zostały rozdzielone zgodnie z rangami urzędniczymi, resztę ziemi rozdzielono w równych częściach pomiędzy ludność cesarstwa. Pomimo to istniały pewne różnice w dokładnych wielkościach przydzielonego pola, o czym świadczy fakt, iż termin „podwójne pole” (倍田, beitian), znany z czasów Północnej Dynastii Wei, przestał być używany. Przy obliczaniu wielkości przydzielanego danemu domostwu pola brano także pod uwagę niewolników (奴婢, ). Podatki, płacone w płótnie i ziarnie, były szacowane podług „jednego łoża” (tj. pary małżonków). Niezamężne kobiety musiały dostarczyć jedynie połowy zwykle wymaganej ilości płótna, tak że wiele osób deklarowało się jako jeszcze niezamężnych.
Polityka zagraniczna i wojny Panowanie Gao Yanga zbiegło się z okresem wielkiej niestabilności wśród północnych koczowników. W 552 Turcy zbuntowali się przeciwko Rouran, którzy do tej pory stanowili dominującą siłę na stepie, i wielu z tych ostatnich poddało się Północnemu Qi. Ci uchodźcy powrócili na step w następnym roku i tym razem zostali zaatakowani przez Kitanów, którzy następnie zapuścili się daleko w głąb terytorium cesarstwa na północnym zachodzie. W latach 552 do 555 Gao Yang osobiście brał udział w kampaniach przeciwko ludom stepowym, pokonując Rouran i Kitanów, zaś w 553 walcząc z zagonami Turków w północno zachodnim Shanxi. W trakcie kampanii zimowej 553 cesarz miał „jechać bez odpoczynku dniem i nocą, bez nakrycia głowy i wystawiony na działanie żywiołów, żywiąc się jedynie mięsem i wodą oraz zmuszając swoich ludzi do pokonywania wielkich odległości w rekordowym czasie”. W 554 walczono z w zachodnim Shanxi, niszcząc ich wojskowy potencjał. Dzięki tym kampaniom Gao Yang zdobył sławę nie tylko frontowego dowódcy, ale także bezpośredniego uczestnika walk, realizując w ten sposób ideał wodza koczowników. Kiedy w 577 upadło Północne Qi ocalały syn Gao Yanga, , szukał schronienia u Turków. Pełen zrozumienia kagan odnosił się do jego ojca jako monarchy bohatera, co prawdopodobnie odzwierciedla jego reputację wśród ludów stepowych tego okresu.
Podobnie jak jego następcy Gao Yang nie brał jednak udziału w kampaniach na Południu, które wymagały prowadzenia oblężeń i wojny rzecznej, preferując bardziej tradycyjną wojnę stepowej kawalerii przeciwko podzielonym lub słabo zorganizowanym przeciwnikom. Tymczasem Qi udało się wykorzystać trudności w jakich znajdowała się dynastia Liang po rebelii i zająć terytoria na południe od rzeki Huai rozciągające się niemal do brzegów Jangcy. Jednak w 554 inicjatywę przejęła Zachodnia Dynastia Wei, która dokonała inwazji na Liang i zajęła dużą część jego terytorium. W następnym roku wysłano poselstwo do sprawującego rzeczywistą władzę w osłabionym Liang generała , sugerując, iż cesarski tron powinien objąć przebywający na dworze Qi jako jeniec kuzyn cesarza Wu (502-549), . Zsynchronizowana z tym żądaniem ofensywa wojsk Qi przekonała Wang Sengbiana do akceptacji tej propozycji, jednak już w 556 generał Chen Baxian (późniejszy (557-559) zdobył Jiankang (dzis. Nankin) i obalił rządy Xiao Yuanminga.
Na Południe wysłano wysłano wielką armię, która miała przywrócić rządy Xiao Yuanminga, czego jednak nie udało się przeprowadzić. Powracające wojska Qi zabrały Xiao Yuanminga ze sobą, ale ten wkrótce potem zmarł. Odwrót na Północ był od początku zamierzony, wydaje się bowiem iż w sytuacji kiedy na tronie Południa nie zasiadał ktoś wyznaczony przez Qi zamierzano po prostu podbić jego terytorium. 15 czerwca 556 armia Qi wyruszyła w dół Jangcy, by dotrzeć aż do przedmieść Jiankangu. Spadły jednak duże deszcze, zaś utrata zapasów zdobytych przez oddziały Liang oraz ich zacięty opór sprawiły, iż ostatecznie wyprawa zakończyła się klęską. Ocaleli żołnierze Qi szukali wszelkich możliwych dróg ucieczki.
Buddyzm thumb|Posąg Buddy w Wielkiej Jaskini Buddy w Gao Yang był znany ze swojego entuzjazmu wobec buddyzmu, który objawił się choćby w fakcie, że jeszcze w tym samym roku, w którym ogłosił się cesarzem, stał się świeckim uczniem słynnego mnicha Fashanga (zm. 580). Jednocześnie Gao Yang ustanowił system „Dziesięciu Buddyjskich Kontrolerów” (shitong) tworzących Biuro Klaryfikowania Głębi (Zhaoxuansi), przy czym Fashang został powołany na najwyższe stanowisko Wielkiego Kontrolera (datong). Rok później cesarz wezwał do siebie innego buddyjskiego przywódcę, mnicha , wobec którego oświadczył, iż zamierza ofiarować jedną trzecią rocznych przychodów państwa na „Trzy schronienia”, tj. buddyjskie przybytki. Chociaż można kwestionować, czy ta obietnica została kiedykolwiek zrealizowana, to niewątpliwie Gao Yang przedsięwziął cały szereg kroków mających na celu promocję buddyzmu. W 555, przywołując rywalizację pomiędzy buddyzmem a taoizmem oraz ograniczone środki państwa zaproponował by tylko jedna z tych religii otrzymywała rządowe wsparcie. W tym celu zorganizował debatę, w której przedstawiciele buddyzmu mieli wykazać wyższość swojej religii nad taoizmem. Wszyscy obecni na debacie taoistyczni kapłani zostali zmuszeni do przyjęcia tonsury oraz zostania buddyjskimi mnichami. Na czterech spośród nich, którzy odmówili, dokonano egzekucji.
Gao Yang promował wegetarianizm oraz praktykę wypuszczania zwierząt. W 551 zlikwidował Cesarski Urząd Sokołów, którego miejsce zostało zamienione na buddyjską świątynie nazwaną „Odwdzięczając się za [rodzicielską] dobroć” (, Baodesi). W piątym miesiącu 556 cesarz ogłosił, iż zamierza zrezygnować ze spożywania mięsa, ponieważ jego konsumpcja jest niezgodna z przykazaniem współczucia. W czwartym miesiącu następnego roku zabronił zbierania produktów morza (z wyjątkiem ryb) oraz zakazał sokolnictwa. W drugim miesiącu 558 wprowadzono jeszcze surowszą politykę ochrony owadów, a nawet traw i drzew: wypalanie ziemi uprawnej miało być teraz dozwolone tylko w pierwszym miesiącu każdego roku.
Gao Yang został zapamiętany przede wszystkim jako budowniczy świątyń. W 552 nakazał budowę „Świątyni Bramy Chmur” (Yunmensi) na górze Longshan (zobacz ) i powierzył nadzór nad budową Sengchou. Dla mistrza medytacji Sengda (zm. 556) zbudował „Świątynię Szerokiej Doliny” (Honggusi) na szczycie Huanghua góry oraz kolejną, nazwaną Świątynią Pacyfikującą Buntowników (Dingkousi), która powstała z przekształcenia dawnego sanktuarium poświęconego Gao Huanowi i stąd prawdopodobnie znajdowała się w stołecznym Ye. W dwunastym miesiącu 558 cesarz zbudował Wielki Klasztor Ozdoby (Dazhuangyansi), którego najsłynniejszym rezydentem miał być Tanyan (zm. 581).