Żylak czerwonawy (Phlebia rufa (Pers.) JM.P. Christ.) – gatunek grzybów z rodziny strocznikowatych (Meruliaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Phlebia, Meruliaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1801 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Merulius rufus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał Mads Peter Christiansen w 1960 r. Ma liczne synonimy. Niektóre z nich: Merulius lividus Bourdot & Galzin 1923 Phlebia butyracea Rick 1960 Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocniki Rozpostarte, przyrośnięte, błoniaste do skórzastych, po wyschnięciu skórzaste, o grubości 100–350 µm. Powierzchnia hymenium zmienna w kolorze i kształcie, najczęściej biała, różowawa, ochrowa do płowej, guzkowata, czasami merulioidalna do nieregularnie porowatej. Brzeg tej samej barwy co hymenium, ścieńczały, często po wyschnięciu odgięty. Na przekroju owocnik prawie szklisty, skórzasty, z warstwą podstawną. Cechy mikroskopowe; System strzępkowy monomityczny. Strzępki o średnicy 2–5(-8) µm, gładkie, cienko- lub grubościenne (do 1 µm), guzkowo-septowane, czasami inkrustowane, w subikulum z cystydami wyrastającymi z subhymenium lub subikulum, o zmiennej liczbie i kształcie, zwykle cylindryczne do maczugowatych, 35-110 × 8-12 µm, ze sprzążką u podstawy, gładkie. cienkościenne. Podstawki wąsko maczugowate, 25-36 × 4-4,5 µm, ze sprzążkami bazalnymi i 4 sterygmami. Bazydiospory wąskoelipsoidalne do cylindrycznych, spłaszczone lub lekko wklęsłe, 4,5–6 × 2–2,5 µm, gładkie, cienkościenne, nieamyloidalne.
Występowanie i siedlisko Występuje na wszystkich kontynentach, podano jego stanowiska nawet w Antarktyce. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył wiele stanowisk. Liczne stanowiska podano także w latach następnych, aktualne podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną. Na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski ma status R – gatunek rzadki.
Saprotrof. Rozwija się na obumarłym drewnie drzew liściastych. W Polsce notowany m.in. na olszy szarej, topoli osice, bukach.
Przypisy
Kategoria:Strocznikowate Kategoria:Mykobiota Polski