Larinus scolymi – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Lixinae. Zamieszkuje południową Europę, północną Afrykę i zachodnią część Azji. Żeruje na popłochach i karczochach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1795 roku przez Johanna Friedricha Wilhelma Herbsta pod nazwą Curculio teres. Okazała się ona jednak młodszym homonimem, w związku z czym za ważny uznaje się epitet nadany w 1807 roku przez Guillaume’a-Antoine’a Oliviera w kombinacji Lixus scolymi. W tym samym roku gatunek ten niezależnie opisany został przez Johanna L.Ch.C. Gravenhorsta pod nazwą Rhynchaenus ochratus.
Pod synonimiczną, wprowadzoną w 1824 roku przez Ernsta Friedricha Germara, nazwą Larinus flavescens omawiany takson wyznaczony został przez Edmunda Reittera gatunkiem typowym podrodzaju Larinomesius.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 9 do 12 mm. Oskórek jest czarny, owłosiony.
Ryjek ma prawie równoległe lub nieco rozbieżne krawędzie boczne. Na wierzchu ma podłużne żeberko pośrodkowe, a w części tylnej także dwa dodatkowe żeberka po jego bokach. Spód ryjka porośnięty jest wyprostowanymi włoskami i robi wrażenie brodatego. Czułki zwieńczone są symetrycznie zaostrzonymi buławkami. Brak jest siodłowatego wgłębienia między ryjkiem a czołem.
Przedplecze przy bocznych krawędziach ma podłużne paski z długich włosków. Pokrywy bywają w różnym stopniu z tyłu zwężone. Na tle z brązowawego owłosienia występują nieregularnie rozmieszczone, bardzo małe plamki z zagęszczonych włosków szarej lub ochrowożółtej barwy. Boczne brzegi pokryw w części przedniej mają łatkę z długiego owłosienia. Odnóża przednie cechują się nierozszerzonymi na szczycie goleniami, a tylne poprzecznym drugim członem stóp.
Odwłok jest gęsto porośnięty, długimi, cienkimi, wyprostowanymi włoskami.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami żerującymi na popłochach i karczochach. Osobniki dorosłe wybudzają się wiosną, po zimowaniu. Do kopulacji i żerowania przystępują w maju. Samica składa jaja wyłącznie do otwartych już kwiatów. Larwy rozwijają się w główkach, wyjadając niełupki począwszy od ich górnej strony. Nowe pokolenie postaci dorosłych opuszcza poczwarki w sierpniu.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Francji, Niemiec, Włoch, Malty, Czech, Węgier, Ukrainy, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry. W Afryce podawany jest z Maroka, Algierii, Tunezji i Libii. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji oraz Iranu.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Algierii Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Iranu Kategoria:Chrząszcze Libii Kategoria:Chrząszcze Maroka Kategoria:Chrząszcze Tunezji Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1807 roku