John Trevor Virgo (ur. 4 marca 1946 w Salford, zm. 4 lutego 2026 w Benalmádenie) – angielski zawodowy snookerzysta i komentator sportowy. Po osiągnięciu sukcesów jako amator Virgo przeszedł na zawodowstwo w 1976 roku, w wieku 30 lat, i zdobył cztery tytuły mistrzowskie w swojej karierze, w tym , gdzie pokonał w finale ówczesnego mistrza świata Terry'ego Griffithsa 14:13. Zajął drugie miejsce w turnieju , był półfinalistą Mistrzostw świata w 1979 roku i . Zakończył karierę zawodową w 1994 roku.
Virgo odniósł sukcesy w karierze telewizyjnej, pracując dla BBC. W latach 1991–2002 był współprowadzącym programu Big Break u boku Jima Davidsona, a od przejścia na emeryturę aż do śmierci komentował w BBC turnieje snookerowe Triple Crown. Znany ze swoich chwytliwych komentarzy i imitowania innych zawodników, został wpisany do Galerii Sław World Snooker Tour w 2023 roku. Virgo zmarł w lutym 2026 roku w swoim domu w Hiszpanii w wieku 79 lat. W kwietniu 2026 roku odbył się specjalny turniej zaproszeniowy, , w formule snooker 900, upamiętniający jego życie i pracę.
Wczesne życie John Trevor Virgo urodził się 4 marca 1946 roku w domu przy Robertson Street w Salford jako najmłodsze dziecko Williama, operatora dźwigu stoczniowego, i jego żony Florence, ekspedientki sklepowej. Rodzina jego matki pochodziła z okolic Salford, a rodzina ojca z Newport w Walii, chociaż jego ojciec urodził się w Hereford. Virgo miał czworo starszego rodzeństwa: brata i trzy siostry. Rodzina mieszkała w dwupiętrowym domu szeregowym, w którym nie było bieżącej wody ani toalety.
Virgo zaczął grać w snookera w wieku ośmiu lat, gdy na Boże Narodzenie dostał stół bilardowy o wymiarach sześć na trzy stopy. W wieku 12 lat zaczął uczęszczać do klubu bilardowego na Small Street w Salford, mimo że jego ojciec nazywał go „jaskinią nieprawości” i zabraniał mu tam chodzić. Uczęszczał do Ordsall Secondary Modern School, ale w wieku 15 lat opuścił szkołę, aby pracować jako goniec w firmie inżynieryjnej.
Kariera snookerowa Amatorska Virgo trenował w Potters Club w Salford i zdobył reputację wygrywając kilka meczów o duże wygrane. Jako amatorski snookerzysta wygrał w 1962 roku National Under-16 Championship, a w 1965 roku National Under-19 Championship. W sumie reprezentował Anglię w amatorskich mistrzostwach piętnaście razy. Jego pierwszym godnym uwagi występem w dużym turnieju był amerykański turniej bilardowy w 1973 roku dla The Indoor League, gdzie przegrał w półfinale. Virgo dotarł do finału w 1975 roku, ale przegrał 1–7 z mistrzem świata Rayem Reardonem, pomimo otrzymania 25-punktowej przewagi na starcie partii. Wygrał Coral Pairs Championship w 1976 roku z kolegą z Salford, .
Profesjonalna Virgo przeszedł na zawodowstwo w 1976 roku w wieku 30 lat, będąc wówczas jednym z najmłodszych graczy w lidze. W tym samym roku zaliczył swojego pierwszego maksymalnego breaka w meczu z . W 1977 roku dotarł do półfinału , ale przegrał z późniejszym zwycięzcą, , 8–9.
W 1979 roku Virgo przeniósł się na południe i dołączył do grupy snookerzystów, którymi zarządzał Henry West. Jego kariera snookerowa osiągnęła szczyt w 1979 roku, kiedy dotarł do półfinału Mistrzostw Świata, przegrywając 12–19 z późniejszym wicemistrzem Dennisem Taylorem. W 28. partii Virgo był blisko uzyskania maksymalnego breaka, ale chybił dwunastą czarną bilę. Wygrał w 1979 roku, które wówczas nie było imprezą rankingową. W drodze do finału pokonał Tony'ego Meo, Steve'a Davisa i Dennisa Taylora. Virgo pokonał w finale panującego mistrza świata Terry'ego Griffithsa 14–13, pomimo odjęcia dwóch partii z powodu nieporozumienia dotyczącego godziny rozpoczęcia kolejnej sesji gry; przybył na mecz z 20-minutowym opóźnieniem. Jego zwycięstwo nie zostało nagłośnione, ponieważ w tym czasie operatorzy telewizyjni strajkowali.
W październiku 1980 roku Virgo zajął drugie miejsce w turnieju Champion of Champions w New London Theatre, przegrywając w finale z Dougiem Mountjoyem 8–10. Osiągnął najwyższą pozycję w rankingu, 10. miejsce na świecie, w sezonie 1979–80. Virgo nie dotarł do półfinału ważnego turnieju zawodowego aż do Jameson International w 1982 roku. Był drugi w Australian Masters w 1984 roku i wygrał inauguracyjną Professional Snooker League w 1984 roku. Nagrodą dla zwycięzcy miało być 50 000 funtów i złoty kij, ale sponsorowi skończyły się pieniądze w trakcie turnieju i Virgo nie otrzymał nic za swoje zwycięstwo.
W 1986 roku Virgo dotarł do półfinału British Open, przegrywając 4–9 z Williem Thornem. W 1987 roku pokonał Steve'a Davisa na tym samym turnieju, co oznaczało pierwszy raz, gdy Davis nie dotarł do transmitowanych w telewizji etapów profesjonalnego turnieju. Od 1987 do 1989 roku Virgo był przewodniczącym Światowego Stowarzyszenia Zawodowego Bilarda i Snookera (WPBSA). Sezon 1989/90 zakończył na 14. miejscu w rankingu światowym, ale w kolejnym sezonie wypadł z elitarnej szesnastki. W sierpniu 1993 roku Virgo wszedł do fazy kwalifikacyjnej w Blackpool. Ze względu na zobowiązania związane z Big Break miał trudności ze znalezieniem czasu na treningi, a porażka 2–5 ze skłoniła go do decyzji o nieuczestniczeniu w Mistrzostwach Świata w 1994 roku.
Kariera telewizyjna W ramach swoich występów pokazowych Virgo wykonywał triki i komediowe imitacje innych ówczesnych snookerzystów. Zainspirował się obserwowaniem północnoirlandzkiego gracza Jackiego Rei, który również prezentował triki. Virgo został zaproszony do występu w telewizji w przerwie mistrzostw świata w snookerze. Snooker był wówczas mniej więcej tak samo popularny na wyspach co piłka nożna, co pomogło w karierze Virgo w branży rozrywkowej.
W latach 1991–2002 Virgo był współprowadzącym teleturnieju Big Break, opartego na snookerze, wraz z Jimem Davidsonem. W 30-minutowym programie trzech uczestników rywalizowało z trzema snookerzystami w formacie trzech rund, aby wygrać nagrody. Kiedy Davidson poprosił Virgo o wyjaśnienie zasad pierwszej rundy, Virgo powtarzał swoje hasło: „wbij tyle bil, ile zdołasz”. Po tej rundzie Virgo prezentował segment trików snookerowych, w którym przegrany uczestnik starał się zdobyć nagrodę pocieszenia, wykonując trik snookerowy zademonstrowany przez Virgo.
Virgo był telewizyjnym komentatorem snookera, pracującym głównie dla BBC. Zadebiutował jako komentator na Mistrzostwach Świata w 1985 roku. W późniejszych latach Virgo był znany ze sloganów, takich jak „Dokąd zmierza biała bila?”, jeśli widział, że niewłaściwa bila zmierza ona w kierunku kieszeni (co skutkowałoby faulem), oraz „zawsze jest luka”, gdy gracze byli w stanie uderzyć bilę, która wydawała się niedostępna. W podcaście Talking Snooker we wrześniu 2021 roku Virgo ogłosił, że on i jego kolega Dennis Taylor zostaną usunięci z BBC pod koniec sezonu. W kwietniu 2022 roku poinformowano, że ich współpraca z BBC zostanie przedłużona na sezon 2022/23, ale pod koniec 2022 roku zespół produkcyjny BBC poinformował Virgo, że pozostanie w BBC w „dającej się przewidzieć przyszłości”.
W kwietniu 2023 roku Virgo został 35. osobą wprowadzoną do Galerii Sław World Snooker Tour. Ostatnia transmisja z udziałem Virgo jako komentatora miała miejsce siedemnaście dni przed jego śmiercią, podczas finału Masters w 2026 roku, w którym Kyren Wilson pokonał Johna Higginsa.
Inne działania W 1985 roku Virgo kupił udziały w koniu wyścigowym Jokist i przez pewien czas go utrzymywał. Jak przyznał w wywiadzie po latach, nie udało mu się jednak na nim zarobić.
Virgo wydał trzy książki. Napisał hołd dla Alexa Higginsa zatytułowany Let Me Tell You About Alex, który ukazał się w lutym 2011 roku. Jego książka Amazing Snooker Trick Shots została wydana w kwietniu 2012 roku. W 2017 roku ukazała się jego autobiografia zatytułowana Say Goodnight, JV, oparta na jego powiedzonku z Big Break.
W 2012 roku Virgo zagrał samego siebie w debiutanckim słuchowisku radiowym Nicholasa Gleavesa Sunk, w którym pomaga młodemu mężczyźnie spełnić marzenie o zostaniu mistrzem snookera i uniknąć życia przestępczego. Słuchowisko zostało wyemitowane w BBC Radio 4. Virgo współpracował z firmą produkującą stoły bilardowe i snookerowe, Liberty Games, przy tworzeniu internetowej serii filmów z trikami, znanej jako Trick Shot Academy. W 2014 roku Virgo wydał aplikację z trikami, John Virgo's Snooker Trick Shots, dostępną na urządzenia z systemami Apple i Android.
Po jego śmierci rozegrano inauguracyjny turniej zaproszeniowy w formacie Snooker 900. Odbył się on w dniach 11–12 kwietnia w Goffs w hrabstwie Kildare w Irlandii. Wzięło w nim udział czterech zawodników: Ronnie O’Sullivan, Mark Williams, John Higgins i Stephen Hendry. Zwycięzcą turnieju został Ronnie O’Sullivan, który pokonał w finale Johna Higginsa 6-0.
Życie osobiste i śmierć Virgo zmagał się z problemem hazardu w trakcie swojej kariery, zwłaszcza gdy jego zarobki z profesjonalnego snookera spadły po połowie lat 80. Kiedyś przegrał 10 000 funtów w ciągu dwóch tygodni, obstawiając wyścigi konne. Pożyczył 200 000 funtów pod hipotekę domu, aby utrzymać pozory sukcesu. Jego dom w Surrey został zajęty przez wierzycieli.
Ożenił się trzy razy i miał dwoje dzieci. Miał syna ze swoją pierwszą żoną Susan, ale opuścił ją pod koniec lat 70., aby zamieszkać z Avril, która została jego drugą żoną. Mieli córkę, zanim rozstali się w 1991 roku. W 2009 roku poślubił Rosie (z domu Ries), dyrektorkę wydawniczą. Para przeniosła się na Costa del Sol w Hiszpanii w 2020 roku, ponieważ cieplejszy klimat przyniósł ulgę w długotrwałym urazie szyi Virgo.
Zmarł 4 lutego 2026 roku w wieku 79 lat w Benalmádenie w Hiszpanii na skutek pęknięcia aorty.
Występy w turniejach w karierze Turniej1973/741974/751975/761976/771977/781978/791979/801980/811981/821982/831983/841984/851985/861986/871987/881988/891989/901990/911991/921992/931993/94Ranking1819101213191418191919151314314972Turnieje rankingoweDubai Classicnie rozegranoNR3R1R1RLQAGrand Prixnie rozegranoSF2R2R1R2R2R1R2R1R1RLQLQUK Championshipnie rozegranonierankingowyLQ2R2R2RQF1R1R1RLQLQEuropean Opennie rozegrano3R2R2R2RLQAWelsh Opennie rozegrano2RLQWDInternational Opennie rozegranoNRSF1R2R2R2RQF2R1Rnie rozegrano1RWDThailand Opennie rozegranonierankingowynie rozegrano3R2R1RLQABritish Opennie rozegranonierankingowy2RSFQF2R2R1R1R1RLQWDWorld ChampionshipAAA1RLQSF2R1R2R1R1R1R1R1R1R2R2R1RLQLQATurnieje nierankingoweThe MastersAAAAAA1RAA1R1RAAAA1R1R1RAAAIrish MastersAAAAAAA1RAAAAAAAAAAAAAPontins ProfessionalAAAAAAWQFQFAAQFAQFAAAAAAAEuropean Leaguenie rozegranoWnie rozegranoAAAAAAAADawne turnieje rankingoweCanadian Mastersnie rozegranonierankingowynie rozegranonierankingowy2Rnie rozegranoHong Kong Opennie rozegranonierankingowyNH3Rnie rozegranoClassicnie rozegranonierankingowy1RQF2R2R3R3R3R1R3Rnie rozegranoStrachan Opennie rozegrano1RMRNRFormer non-ranking tournamentsNorwich Union Open1Rnie rozegranoCanadian Club Mastersnie rozegranoQFnie rozegranoCanadian MastersNHQFASFAAAAnie rozegranoAAARnie rozegrano]Tolly Cobbold Classicnie rozegranoASFAAAAnie rozegranoBombay Internationalnie rozegranoAWnie rozegranoChampion of Championsnie rozegranoANHFnie rozegranoInternational Opennie rozegranoQFrankingowynie rozegranoRankingClassicnie rozegranoSFAA1Rrankingowynie rozegranoPontins Brean Sandsnie rozegranoSFnie rozegranoUK Championshipnie rozegranoSFQFW2R1RQF1RrankingowyBritish Opennie rozegranoRRRR2RLQRRrankingowyNew Zealand Mastersnie rozegrano1Rnie rozegranoAAnie rozegranonie rozegranoAAAAAFQFAANHRnie rozegranonie rozegrano2Rnie rozegranoQFQF2R2R1Rnie rozegranoNorwich Union Grand Prixnie rozegranoAQFAnie rozegranoWorld Seniors Championshipnie rozegrano1Rnie rozegrano
Finały w karierze Finały nierankingowe: 6 (4-2) Legenda UK Championship (1–0) Inne (3–2)