Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2024 – dwudzieste drugie mistrzostwa Europy w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez Rugby Europe mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Europie. Zostały rozegrane w formie sześciu turniejów w czterech hierarchicznie ułożonych dywizjach w okresie od 7 czerwca do 14 lipca 2024 roku. W walce o tytuł mistrzowski brało udział dwanaście zespołów, pozostałe europejskie drużyny, które przystąpiły do rozgrywek, występowały w niższych dywizjach, pomiędzy wszystkimi czterema istniał system awansów i spadków.
W obu finałach spotkały się reprezentacje Francji oraz Irlandii, które podzieliły się zwycięstwami, tytuł mistrzowski dzięki lepszemu bilansowi małych punktów na przestrzeni całego cyklu zdobyli jednak Francuzi. Wyróżniającymi się zawodnikami w mistrzowskich turniejach byli Alexis Levron, Gaspard Lalli, Manuel Vareiro, Connor O’Sullivan, Chris Umeh, Sunni Jardine, Saba Archvadze, Felix Hufnagel, Hugo Keenan, Sergi Chkhaidze i Noah Canepa Mendo.
Informacje ogólne Mistrzostwa zostały rozegrane w formie sześciu turniejów – dwóch w GPS oraz czterech w niższych dywizjach.
Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu dwóch turniejów na przełomie czerwca i lipca – w Makarskiej i Hamburgu – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaTournament Manual, s. 30: MiejscePunkty 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121
Reprezentacje w każdym z turniejów zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – z awansem do półfinałów dla czołowej dwójki z każdej z grup bądź też z walką o poszczególne miejsca dla zespołów z tych samych pozycji. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty miały być ustalane kolejno na podstawieTournament Manual, s. 32–35: wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych punktów; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.
W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierciTournament Manual, s. 35.
Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniej edycjiTournament Manual, s. 13–16.
Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie po dwie (z dwóch najwyższych poziomów rozgrywek) lub jedna (z Conference 1) najsłabsze reprezentacje zostały relegowane do niższej klasy rozgrywkowej, a ich miejsce zajęły dwie czołowe drużyny Trophy i Conference 1 oraz triumfator Conference 2Tournament Manual, s. 16.
Wszystkie turnieje zostały rozegrane wraz z zawodami żeńskimi i były transmitowane w Internecie. Ceny najtańszych wejściówek na zawody Grand Prix kształtowały się w granicach 10–15 euro.
Sędziowie zawodów.
Turnieje Makarska (7–9 czerwca)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Hamburg (28–30 czerwca)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Klasyfikacja końcowa Poz.DrużynaPunktyMAKHAMOgółem 201838 182038 161430 4 121628 5 141226 6 101020 7 4812 8 6612 9 8311 10 347 11 123 12 213
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Strona Rugby Europe