Gustav Ludwig Hertz () var ein tysk fysikar og professor og nobelprisvinnar.
Hertz vart fødd i Hamburg og studerte ved Universitetet i Göttingen, München og Berlin fram til han vart uteksaminert i 1911. I 1913 byrja han som forskingsassistent ved Berlins universitet, men vart tvungen til å forlate tenesta alt året etter på grunn av første verdskrigen. Under krigen vart Hertz alvorleg skadd, men kunne framleis vende tilbake til Berlin i 1917, der han no fekk teneste som «privatdocent». Mellom 1920 og 1925 jobba han i fysikklaboratoriet ved Philips' lampefabrikk i Eindhoven
I 1925 vart Hertz vald til professor og sjef for Instituttet for fysikk ved universitetet i Halle, der han vart fram til 1928 då han flytta tilbake til Berlin for å bli sjef for Instituttet for fysikk ved Technische Hochschule Berlin. Av politiske årsaker forlet han den akademiske verda i 1935 for å heller virke i industrien gjennom tenesta si som sjef for Siemens' forskingslaboratorium.
Ved krigens slutt i 1945, hamna Hertz i Sovjetunionen. Der jobba han fram til 1954 då han fekk jobb som forskingsbas for Instituttet for fysikk ved Karl-Marx-Universität i Leipzig. Her vart han fram til han gjekk av med pensjon.
Hertz mottok Nobelprisen i fysikk i 1925 saman med professor James Franck for oppdaginga deira om dei lovene som styrer ved ein kollisjon mellom eit elektron og eit atom (Franck-Hertz-eksperiment)
Han var nevø av fysikaren Heinrich Rudolf Hertz og far til Carl Hellmuth Hertz.
Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gustav Ludwig Hertz» frå , den 21. februar 2012.
Kategori:Tyske fysikarar Kategori:Tyske professorar Kategori:Tyske nobelprisvinnarar Kategori:Nobelprisen i fysikk Kategori:Folk frå Hamburg Kategori:Fysikarar på 1900-talet Kategori:Eksperimentelle fysikarar Kategori:Kvantefysikarar Kategori:Det sovjetiske kjernevåpenprogrammet Kategori:Austtyskarar Kategori:Max Planck-medaljen Kategori:Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet