Erobringa av Gibraltar

Erobringa av Gibraltar av engelsk-nederlandske styrkar for Storalliansen skjedde mellom 1. og 3. august 1704 under den spanske arvefølgjekrigen. Sidan byrjinga av krigen hadde dei allierte sett seg om etter ei hamn på Den iberiske halvøya for å kontrollere Gibraltarsundet og nytta hamna for marineoperasjonar mot den franske flåten vest i Middelhavet. Eit forsøk på å erobre Cádiz hadde mislukkast i september 1702, men etter at den allierte flåten hadde suksess i Vigobukta i oktober det året kom Dei maritime maktene fram som den dominerande marinestyrken i regionen. Dette var med på å overtale den portugisiske kongen Peter II, om å bryte alliansen sin med Frankrike og Spania, og alliere seg med Storalliansen i 1703. No med tilgang til den portugisiske hamna i Lisboa, kunne dei allierte flåtane drive felttog i Middelhavet, og utføre operasjonar som støtta den austerrikske Habsburg-kandidaten til den spanske trona, erkehertug Karl, kjend som Karl III av støttespelarane sine i Spania.

Prins Georg av Hessen-Darmstadt representerte Habsburg i regionen. I juni 1704 mislukkast prinsen og admiral George Rooke, kommandanten til den største allierte flåten, å ta Barcelona for «Karl III». Rooke unngjekk så presset frå sine allierte om å gjere eit nytt forsøk på å ta Cádiz. For å kompensere for mangelen på suksess avgjorde dei allierte kommandantane å gjere eit forsøk på å erobre Gibraltar, ein liten by på den spanske sørkysten. Etter kraftig bombardement og etter at britisk og nederlandske marinesoldatar og sjømenn gjekk i land, overgav guvernør Diego de Salinas Gibraltar og den vesle garnisonen den 3. august. Tre dagar seinare gjekk prins Georg inn i byen for Karl III. I tilfelle Karl III kom til å mislukkast i å avsetje Filip V som konge av Spania, skulle Gibraltar formelt avståast til Storbritannia med vilkåra i Utrecht-traktaten i 1713. Den dag i dag er Gibraltar framleis ein del av Storbritannia.

Bakgrunn

Ved starten på den spanske arvefølgjekrigen var Portugal nominelt ein alliert av Bourbon: Frankrike under Ludvig XIV og Spania under barnebarnet hans, Filip V. Sjølv om Portugal ikkje var krigførande, var hamnene stengde for fiendane til Bourbon-maktene - hovudsakleg fartøy frå England og Dei sameinte Nederlanda. Men etter den engelsk-nederlandske sigeren i Vigobukta i 1702 vart Storalliansen den dominerande marinemakta. Dei hadde no høvet til å blokkere matforsyningane og handelen (særleg gull frå Brasil) til Portugal, og det var ikkje vanskeleg for dei allierte diplomatane å få kong Peter II til å signere Methuentraktaten i mai 1703 og bli med i alliansen.Bromley: The New Cambridge Modern History VI: The Rise of Great Britain and Russia 1688–1725, 418 Så snart Peter II hadde teke eit standpunkt i krigen, fekk dei allierte tilgang til dei portugisiske hamnene, særleg hamna i Lisboa. Til gjengjeld fekk Peter II militær og finansiell støtte og territorialkrav i Spania. Han bad òg dei allierte om å sende den yngre sonen til keisar Leopold I, Karl – dei allierte sin Habsburg-kandidat til den spanske trona - til Lisboa for å syne at dei meinte alvor med støtta si. Karl, kjend som Karl III av Spania av støttespelarane sine, kom den unge pretendenten til Lisboa – via London – med flåten til George Rooke den 7. mars 1704, til stor jubel.Kamen: Philip V of Spain: The King who Reigned Twice, 33

Bortsett frå det mislukka allierte forsøket på å ta Cádiz i 1702, og det påfølgjande angrepet på den spanske sølvflåten i Vigobukta, hadde krigen så langt vore avgrensa til Nederlanda og Italia. Då Portugal endra truskap, flytta krigen seg mot Spania. I mai 1704 fekk hoffet i Lisboa mendlingar om at franske og spanske soldatar hadde kryssa grensa til Portugal. Denne armeen på om lag 26 000 mann under Filip V og Hertugen av Berwick vann fleire sigrar ved grensa: Salvaterra fall den 8. mai, Penha Garcia den 11. mai, Filip V overvaka personleg fallet til Castelo Branco den 23. mai, og T'Serclaes erobra Portalegre den 8. juni.Lynn: The Wars of Louis XIV: 1667–1714, 295–96 Men med mangel på forsyningar gjorde den komande sommarvarmen det umogeleg å halde fram felttoget, og Filip V reiste attende til Madrid den 16. juli til heltemottaking. Varmen påverka derimot ikkje krigen til sjøs, der dei allierte var sterkast.Kamen: Philip V of Spain: The King who Reigned Twice, 38

Opptakt mini|170px|Prins Georg av Hessen-Darmstadt (1670–1705). Prins Georg var den austerrikske representanten på Den iberiske halvøya, og den pålydande kommandanten til dei engelsk-nederlandske styrkar

Med Lisboa som ein improvisert base, la den engelsk-nederlandske flåten til admiral Rooke ut mot Middelhavet i mai 1704. Etter å ha sett flåten Levant Company kome seg trygt gjennom Gibraltarsundet la Rooke på veg mot Nice for å kome i kontakt med Victor Amadeus II, hertugen av Savoie. Dei allierte hadde planlagt eit sjøåtak på den franske basen i Toulon i samarbeid med armeen frå Savoie og opprørarar frå Cévennes, men Amadeus var oppteken med å forsvare hovudstaden Torino frå franske styrkar. Toulon-ekspedisjonen vart derfor skrinlagt og Rooke segla mot den katalanske hovudstaden, Barcelona.Trevelyan: England Under Queen Anne: Blenheim, 405

Med Rooke var prins Georg av Hessen-Darmstadt som hadde vorte populær hos katalanarane som guvernøren deira mot slutten av niårskrigen. Prinsen var den største eksponenten for Barcelonaplanen. Han hadde vore i kontakt med dissidentar i Catalona og håpte på at synet av flåten ville oppmuntre til støtte til Karl III.Francis: The First Peninsular War: 1702–1713, 104 Den 30. mai, under dekning av skipseld, gjekk prins Georg i land med 1200 engelske og 400 nederlandske marinesoldatar, men guvernøren i Barcelona, Don Francisco de Velasco, klarte å halde dei misnøgde innbyggjarane i byen roleg og tilhengjarane til Filip V var i beredskap. I tillegg var dissidentane rasande over storleiken til den allierte styrken og hadde venta at Karl III sjølv skulle vere med.Stanhope: History of the War of the Succession in Spain, 97. Ultimatum for Velesco om å overgje seg vart ignorert, og planane om eit opprør innanfor bymurane skjedde heller ikkje. Rooke frykta eit åtak frå ein fransk skvadron, og ville dra derfrå. Prins Georg kunne gjere lite anna enn å be dei lokale tilhengjarane sine - tusen i alt - om å spreie seg til heimane sine. Marinesoldatane gjekk ombord att den 1. juni utan tap.Francis: The First Peninsular War: 1702–1713, 107

Samstundes var comte de Toulouse, ein av dei uekte borna til Ludvig XIV på veg mot Gibraltarsundet med flåten frå Brest. Meldingar frå Lisboa om dei franske rørslene nådde Rooke den 5. juni. Han ønskte å hindre at flåtane i Toulon og Brest slo seg saman og Rooke valde å risikere eit slag. På grunn av tilgrodd botn på dei engelsk-nederlandske skipa, kom den raskare franske flåten seg unna Rooke og nådde trygt fram til Toulon. Toulouse vart så kommandant for den store franske flåten, kjend som den franske storflåten. Rooke kunne ikkje våge seg nær festningane i Toulon e3ller risikere eit åtak frå ein større styrke så langt borte frå ei tilfluktshamn, så han segla derfor attende mot Gibraltarsundet der han møtte ein engelsk skvadron under Cloudesley Shovell. Dei allierte hadde då om lag like stor flåte som den franske.Trevelyan: England Under Queen Anne: Blenheim, 406

Rooke møtte Shovell den 27. juni utanfor Lagos. Peter II og ‘Karl III’ sende melding frå Lisboa om at dei ønskte eit nytt forsøk på å ta Cádiz.Le Fevre & Harding: Precursors of Nelson: British Admirals of the Eighteenth Century, 68 Methuen meinte at staden no var utan garnison og lett å ta, men admiralane i flåten var framleis skeptiske,Francis: The First Peninsular War: 1702–1713, 109. særleg sidan dei no ikkje hadde den same styrken som dei hadde under det mislukka forsøket to år tidlegare. Cádiz var derimot ikkje det einaste mogelege målet. Medan den allierte flåten låg utanfor Tetuan ved Barbareskkysten, diskuterte eit krigsråd ombord flaggskipet til Rooke at dei trenge å gjere dei to kongane til lags og redde sitt eige rykte. Den 28. juli vurderte dei allierte kommandantane forslaget til prins George, no øvstkommanderande for dei allierte styrkane på halvøya, om eit åtak på Gibraltar.Francis: The First Peninsular War: 1702–1713, 109

Ideen om å ta Gibraltar var gamal og godt kjend. «Klippen» hadde hatt merksemda til Oliver Cromwell, og seinare ønskte ministrane til Vilhelm III og dronning Anne Gibraltar for England. Maurarane hadde tidlegare vist interesse for klippa og bygd festningsverk her med ei borg som no låg i ruinar. Keisar Karl V hadde bygd ut festningsverka, men den umiddelbare operasjonelle fordelen var liten.Stanhope: History of the War of the Succession in Spain, 98 Gibraltar hadde liten handel og ankerplassane var uverna. Det var ikkje på dette tidspunktet snakk om å basere ein flåte der.Roger: The Command of the Ocean: A Naval History of Britain 1649–1815, 169

Slaget mini|250px|Åtaket på Gibraltar 1. til 3. august 1704. Prins Georg av Hessen gjekk inn i byen 6. august i namnet til 'Karl III', men kontrollen vart verande hos engelskmennene.Kamen: Philip V of Spain: The King who Reigned Twice. 39

Flåten kryssa frå Tetuan den 30. juli. Den 1. august segla Rooke med HMS «Royal Katherine» til innløpet til bukta, medan skvadronen til admiral George Byng (16 engelske skip under Byng og seks nederlandske skip under kontreadmiral Paulus van der Dussen) ankra opp i bukta, og la seg til innanfor forsvarslinja frå den gamle til den nye moloen. Krigsrådet avgjorde at prinse Georg skulle gå i land med 1 800 engelske og nederlandske marinesoldatar på eidet i dekning av bombardement frå skipa. Marineslodatane gjekk i land inst i bukta, møtte berre motstand frå eit lite kavaleri. Dei stengde tilkomsten frå Gibraltar til fastlandet, medan fienden på dei nærliggande åsane vart spreidde av eld frå to skip sende aust for klippa.Francis: The First Peninsular War: 1702–1713, 110

Prins Georg kalla til seg guvernøren, Don Diego de Salinas, for at han skulle overgje seg i namnet til Karl III. Han nekta, og garnisonen gav støtta si til Filip V. Sjølv om guvernøren var fast på å stå imot, visste han at han ikkje hadde midlar til å klare dette. Han hadde tidlegare bede om forsterkingar og forsyningar, men ikkje fått dette enno.Trevelyan: England Under Queen Anne: Blenheim, 410 I følgje han sjølv hadde Don Diego ikkje meir enn 56 mann og av desse var 30 ikkje i teneste, i tillegg til eit par hundre sivile militssoldatar som var i så dårleg tilstand at før den allierte flåten nådde fram hadde dei byrja å stikke av. I tillegg hadde han 100 kanonar av forskjellige slag, men berre få var i ein tilstand der dei kunne nyttast. Ikkje hadde han heller nok folk til å bemanne dei.

Den 2. august gjekk med til førebuingar. Don Diego, som i følgje Trevelyan var førebudd til «å døy som ein gentleman», sende eit negativ svar attende på å overgje seg. Skvadronen til Byng forhalte seg sjølv langs sjøsida så nær djupna tillet det og kaptein Jumper førte HMS «Lenox» innanfor musketteldavstand frå Nye moloen. Desse operasjonane vart utført i blikkstille, og vart ikkje hindra av nokre få skot frå det spanske batteriet. Ved midnatt leia kaptein Edward Whitaker på HMS «Dorsetshire» ei avdeling mot eit fransk kaperskip som låg ankra opp ved den gamle moloen og som hadde skote mot marinesoldatane på eidet.

mini|venstre|170px|Admiral George Rooke (1650–1709) av Michael Dahl.