Master of Reality er det tredje studioalbumet til det engelske heavy metal-bandet Black Sabbath. Det vart gjeve ut av Vertigo Records 6. august 1971. Somme kritikarar reknar albumet som grunnlaget for stonerrock og sludge metal.Taylor 2006, s. 199: «Some say that Master of Reality was the first stoner metal album. The album as a whole is more late 1960s Heavy Psych in the vain of May Blitz, Grand Funk Railroad, and Leaf Hound.» Albumet vart produsert av Rodger Bain, som òg hadde produsert dei to førre albuma til bandet, og vart spelt inn i Island Studios i London frå februar til april 1971. Det vart det siste albumet deira med Bain som produsent; gitaristen Tony Iommi tok over produksjonen på dei neste albuma.
Iommi og bassisten Geezer Butler stemte instrumenta ned under produksjonen og fekk det Iommi kalla ein større og tyngre lyd. Bandet gjekk generelt meir eksperimentelt til verks på albumet, delvis fordi dei hadde betre tid til å spele inn og skrive enn på dei førre albuma.
Master of Reality nådde femteplassen på UK Albums Chart og åttandeplassen på den amerikanske Billboard 200. Kritikarane tok dårleg imot albumet då det kom, men seinare har det vorte rekna som eitt av dei beste heavy metal-albuma gjennom tidene. Etter eit sal på meir enn to millionar eksemplar i USA vart det sertifisert til dobbel platina av Recording Industry Association of America (RIAA). «Children of the Grave» vart gjeven ut som singel i august 1971.
Bakgrunn I 1971 hadde Black Sabbath vorte eit svært framgangsrikt band i Storbritannia og USA. Saman med Led Zeppelin og Deep Purple vart dei rekna som del av den «vanheilage treeininga av britisk hardrock og heavy metal». Trass i negative kritikarhaldningar til musikken deira hadde både den sjølvtitulerte debuten Black Sabbath og oppfølgjaren Paranoid gjort det godt kommersielt i både USA og Storbritannia. Etter ei enkeltframføring på Myponga Pop Festival i Australia i februar 1971 vende Black Sabbath attende til studioet for å byrja arbeidet med det tredje albumet.
Innspeling Master of Reality vart spelt inn i Island Studios i London frå februar til april 1971. Rodger Bain, som hadde produsert dei to førre albuma, var produsent, medan Tom Allom var lydteknikar. Dette vart det siste samarbeidet mellom Bain og Black Sabbath, ettersom Iommi tok over produksjonen på dei neste albuma. Trommeslagaren Bill Ward forklarte at dei tidlegare ikkje hadde visst kva dei skulle gjere i studio og hadde lent seg tungt på Rodger, men at dei denne gongen var meir samkøyrde, forstod prosessen og hadde sterkare meiningar om korleis arbeidet skulle gjerast.
På «Children of the Grave», «Lord of This World» og «Into the Void» stemte Iommi gitaren ned eitt og eit halvt trinn for å minske strengespenninga og dermed smertene når han spelte. Smertene kom av ei fabrikkulukke fleire år tidlegare der tuppane på to fingrar vart skorne av. Nedstemminga hjelpte òg gitaristen å skape det han kalla ein større og tyngre lyd.VH1: Heavy: The Story of Metal, del éin. Butler stemte bassen ned for å passe med Iommi. Han sa til Guitar for the Practicing Musician i 1994 at det òg hjelpte lyden. Etter kvart stemte dei endå lågare for å gjere songen lettare, men Ozzy Osbourne song då høgare, slik at føremålet på ein måte fall bort.
I bandbiografien Black Sabbath: Symptom of the Universe frå 2013 skreiv Mick Wall at Sabbath-lyden vart endå mørkare. Utan romklang vart lyden tørr, og den brutale krafta skremde kritikarane, som straffa bandet på trykk for å vere openlyst bøllete, medvitne tankelause, nifse og fråstøytande. Tjue år seinare skulle band som The Smashing Pumpkins, Soundgarden og særleg Nirvana hente fram den same tunge lyden og verte hylla av kritikarane. I sjølvbiografien I Am Ozzy skriv Osbourne at han knapt hugsar noko frå innspelinga utanom at Tony stemte ned gitaren, Geezer skreiv «Sweet Leaf» om all cannabisen dei røykte, og «Children of the Grave» var den mest hardtslåande songen dei nokon gong hadde spelt inn.
I omslagsteksten til konsertalbumet Reunion frå 1998 kalla Ward Master of Reality eit utforskande album. Til Metal Hammer i 2016 utdjupa han at bandet berre hadde hatt to dagar til heile debutalbumet og ikkje mykje meir til Paranoid, medan dei no kunne ta seg tid og prøve ulike ting. Tony la inn klassiske gitarparti, bassen til Geezer vart nesten dobbelt så kraftig, Ward brukte større basstrommer og eksperimenterte med overdubbing, og Ozzy var mykje betre. For første gong hadde dei ingen konsertar booka og kunne konsentrere seg om å gjere albumet til ein milepåle. I 2013 kalla Mojo Master of Reality lyden av eit band som kjende seg stadig meir heime i studioet.
Iommi meiner likevel at bandet kan ha vorte for komfortabelt. Til Guitar World i 1992 sa han at dei under Master of Reality byrja å eksperimentere meir og brukte for lang tid på innspelinga, noko som til slutt forvirra dei. Han sakna stundom måten dei spelte inn dei to første albuma på: å gå rett i studio og spele utan mykje tid til øving eller lydarbeid. «Into the Void» var særleg vanskeleg. Dei prøvde å spele han inn i fleire studio fordi Bill ikkje fekk det til; då byrja Ward å tvile på at han kunne spele songen og nekta. Det fanst eitt slikt spor på kvart album, og «Into the Void» var det vanskelegaste på dette.
I Iron Man: My Journey Through Heaven and Hell with Black Sabbath skildrar Iommi òg problema Osbourne hadde med vokalen. Songen har eit sakte parti, men riffet der Osbourne kjem inn, går svært raskt, og han måtte syngje dei raske orda i mellom anna linja om rakettmotorar i høgt tempo. Geezer hadde skrive ut heile teksten til han, og Iommi syntest det var morosamt å sjå han prøve. På «Solitude» spelte Iommi gitar, fløyte og piano. Seinare vart det lagt ein forsinkingseffekt på vokalen til Osbourne for å doble vokalsporet.
Komposisjon Under innspelinga tok Osbourne med ein stor joint til Iommi, og gitaristen byrja å hoste ukontrollert. Iommi spelte inn akustiske gitarparti, og hostekula kom med på lydbandet. Produsenten Bain brukte seinare eit utdrag som intro til «Sweet Leaf», ein song som ope hylla bruk av marihuana. Iommi mintest at dei alle spelte «Sweet Leaf» medan dei var rusa. Butler fortalde til Guitar World i 2001 at han skreiv «Sweet Leaf» i studio etter å ha kome attende frå Dublin med Sweet Afton-sigarettar, som berre fanst i Irland. Då bandet leita etter eit emne, opna han pakka og såg teksten om «the sweetest leaf», og fekk ideen til tittelen. Phil Alexander skreiv i Mojo i 2013 at dei fleste reknar songen som den typiske stoner-hymnen, noko det enorme hasjforbruket til Sabbath i dei tidlege åra stadfesta. I konsertfilmen The Last Supper sa Ward at dei skreiv «Sweet Leaf» om å møte og få eit forhold til marihuana, og at dette var ein del av livsstilen deira på den tida.
Butler, hovudtekstforfattaren i bandet, hadde ein katolsk oppvekst, og «After Forever» handlar heilt og fullt om kristne tema. På den tida trudde somme observatørar at Black Sabbath var satanistar på grunn av den mørke lyden, framtoninga og tekstane. «After Forever» vart gjeven ut på singel saman med «Fairies Wear Boots» i 1971.
Omslag
Dei første utgåvene av Master of Reality kom i eit konvoluttomslag med ein plakat av bandet og albumtittelen prega i svarte bokstavar som stod i relieff. På seinare utgåver utan preging vart tittelen grå. Dette var det første Black Sabbath-omslaget med songtekstane trykte på baksida. I sjølvbiografien skildrar Iommi omslaget som litt Spinal Tap-aktig, berre lenge før Spinal Tap. Etikettane var òg annleis. Side A hadde ein virveletikett der dei svarte sirklane var kvite og dei kvite svarte. Informasjonsetiketten på side B var svart med kvit skrift i staden for kvit med svart skrift. Denne varianten av Vertigo-etiketten vart aldri brukt att.
På dei første nordamerikanske utgåvene fekk delar av fleire songar eigne undertitlar, slik at det såg ut som albumet hadde fleire songar enn det faktisk hadde. Introen til «After Forever» fekk tittelen «The Elegy», kodaen til «Children of the Grave» vart kalla «The Haunting», introen til «Lord of This World» fekk tittelen «Step Up», og introen til «Into the Void» vart kalla «Deathmask». Dei nordamerikanske utgåvene av dei to førre Black Sabbath-albuma var behandla på same vis. Desse pressingane oppgav òg feilaktig albumtittelen som Masters of Reality. Seinare utgåver retta albumtittelen og fjerna tre av dei fire undertitlane; «The Elegy» vart ståande.
Mottaking + Retrospektive profesjonelle meldingar Publikasjon Vurdering AllMusic 5/5 Christgau's Record Guide C− MusicHound Rock 4,5/5 Q 5/5 The Rolling Stone Album Guide (1992) 3/5 The New Rolling Stone Album Guide (2004) 4/5 Sputnikmusic 4/5 Uncut 9/10
Master of Reality nådde femteplassen på UK Albums Chart og åttandeplassen i USA. Etter kvart vart det selt to millionar eksemplar i USA. Trass i den kommersielle framgangen såg samtidas musikkritikarar ned på albumet. I The Village Voice kalla Robert Christgau det ei «dumskalla, amoralsk utnytting». Lester Bangs i Rolling Stone skildra albumet som einsformig og knapt betre enn forgjengaren, men syntest tekstane var meir avslørande fordi dei gav nokre svar på dei mørke blindgatene i Paranoid.
Ettermæle I 1994 vart Master of Reality nummer 28 på lista Top 50 Heavy Metal Albums av Colin Larkin. Larkin skildra albumet som det første verkelege internasjonale gjennombrotet til Sabbath og som eit oppsiktsvekkjande verk. I MusicHound Rock: The Essential Album Guide (1999) skildra Gary Graff og Daniel Durcholz albumet som ein framifrå «hovudskalleknusar» og trekte fram «Children of the Grave» og «Sweet Leaf» som tidlause. I 2001 tok Q det med på lista over dei 50 tyngste albuma gjennom tidene og kalla det vondskapsfullt, som om Black Sabbath var husorkesteret på Titanic ved inngangen til Harmageddon og spela høgt idet bomba fall. Ein kritikar i magasinet kalla det den mest samanhengande av dei tre første platene til bandet.
I 2003 plasserte Rolling Stone albumet som nummer 298 på lista over dei 500 beste albuma gjennom tidene, som nummer 300 i den reviderte lista frå 2012 og som nummer 234 i 2020-revisjonen. Magasinet skildra plata som det fremste sludge metal-bandet av alle på høgda av karrieren. Det same magasinet plasserte òg albumet på 34. plass på lista «100 Greatest Metal Albums of All Time».
Albumet er nemnt som ei grunnleggjande påverknad på ei rekkje undersjangrar av heavy metal, særleg stonerrock og sludge metal. Billy Corgan, leiaren av The Smashing Pumpkins, meinte Master of Reality skapte Grunge. John Stanier, trommeslagar i Helmet og Tomahawk, trekte fram plata som inspirasjonen til at han vart musikar.Billboard, band 105, nr. 21, 22. mai 1993, s. 80. I 2013 rosa Sabbath-biografen Mick Wall evna til Iommi til å få fleire gode riff og brå, uventa taktskifte inn i éin song enn dei fleste band ville ha vurdert på eit heilt album.
I 2017 rangerte Ward Master of Reality som favoritten blant Black Sabbath-albuma han hadde arbeidd på.
Sporliste Den opphavlege britiske LP-versjonen Alle songane er skrivne av Black Sabbath (Tony Iommi, Geezer Butler, Ozzy Osbourne og Bill Ward), bortsett frå «After Forever», «Embryo» og «Orchid», som er skrivne av Iommi.
Den opphavlege amerikanske LP-versjonen
Sjølv om den samla tida for «Deathmask/Into the Void» er om lag rett, kan fordelinga mellom dei to delane vere vilkårleg, ettersom tidspunktet 3:08 kjem midt i mellomåtte-vokalpartiet i «Into the Void» («Freedom fighters sent off to the sun ...»). Tidene på den reviderte amerikanske pressinga nedanfor gjer den sannsynlege feilen større.
Revidert amerikansk LP-versjon utan undertitlar
Tida som er oppgjeven for «Orchid» på dei reviderte amerikanske pressingane, er feil: Ho omfattar «Step Up»-introen til «Lord of This World». Tida for «Solitude» er òg feil, fordi ho omfattar første halvdel av «Into the Void»; i staden skulle tidene for «Deathmask» og «Into the Void» frå den opphavlege amerikanske pressinga vore samla.