The Seduction of Ingmar Bergman

The Seduction of Ingmar Bergman er det 22. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i august 2009. Det var den første radiomusikalen gruppa lagde og stykket er basert på eit oppdikta besøk til Hollywood av den svenske filmregissøren Ingmar Bergman i midten av 1950-åra. Soga fokuserer på skilje mellom europeisk og amerikansk kultur, mellom kunst og handel. I motsetnad til andre Sparks-album er verket spelt inn som eit enkelt stykke, og albumet består av eitt einaste spor i staden for å vere delt opp i individuelle songar.

Verket vart tinga av Sveriges Radio Radioteatern, radioteater-avdelinga til den svenske nasjonale radiokringkastaren. Den svenske versjonen av stykket kom først ut i august 2009 og ei engelsk utgåve følgde i november 2009 med både svenske og amerikanske skodespelarar og musikkstilar som varierer frå opera til vaudeville og pop. Innspelinga var eit samarbeid der musikken og den engelske vokalen vart spelt inn av Sparks i USA, medan den svenske vokalen vart spelt inn av Sveriges Radio i Stockholm, og så send til Mael-brørne via ein FTP-server. Albumet og det ambisiøse konseptet fekk positive meldingar og førte både til ei sceneoppføring og planar om å lage ein filmversjon.

Bakgrunn Sparks produserte albumet, deira første i denne sjangeren, etter at det vart bestilt som ein radiomusikal av Sveriges nasjonale kringkastar, Sveriges Radio. Prosjektet vart foreslått til Sparks av Marie Wennersten frå SR Radioteatern, radioteateravdelinga til kringkastaren. Wennersten var blitt Sparks-fan etter å ha sett duoen opptre i Sverige i 2004: «Eg hadde aldri sett slik energi og kjærleik frå publikum. Eg trudde Södra teatern skulle ta av og fly bort. Eg skreiv på fansida deira og takka dei for opplevinga.» Wennersten reiste deretter til Los Angeles som journalist, for å delta på og rapportera om nok ein Sparks-konsert. På den tida hadde ideen om eit samarbeid danna seg i hovudet hennar: «Eg har alltid drøymt om å dra dei inn i radioverda».

Wennersten tok kontakt med Sparks då Jasenko Selimovic, leiar for SR Radioteatern, bestemte at stasjonen skulle produsera ei rekke nye musikalar. Ho trudde Sparks ville passa til formatet: «Dei er litt ekstravagante; dei ​​har ein større kvalitet enn livet, og framfor alt lagar dei musikk som er fargerik nok til at det ikkje kjennest som om du går glipp av ein visuell komponent.» Sparks vart i utgangspunktet noko overraska over invitasjonen til å skriva ein musikal for svensk radio, og var nølande med å ta på seg prosjektet. Men etter fleire månader med overtaling frå Wennersten, via e-post og telefon, bestemte dei seg for å ta utfordringa. «Me tenkte opphavleg på det som eit sideprosjekt mellom albuma, men då me byrja å jobba med det, fekk det eit større liv», har Sparks sagt. «Som amerikanarar har me nesten forlate radiodrama, og det var verkeleg spennande for oss å jobba i eit medium der fantasien til lyttaren er ein så integrert del av arbeidet. Bortsett frå kjærleiken vår til Bergman, har me ein kjærleik til Orson Welles og bruken hans av radiomediet var nok som inspirerte oss i dette arbeidet.»

Sveriges Radio fastsette at verket måtte innehalda eit svensk innslag. Songaren Russell Mael fortalde The National, «Til å byrja med tenkte me openbert på bilar og Ikea. Eg tullar. Men den djupare, meir varige ideen – å vera filmfansen me er – var Ingmar Bergman. Så me trefte på ein fantasisituasjon der han drar til Hollywood, som openbert òg er mykje meir universell.» Før dei byrja arbeidet med musikalen, bestemte Mael-brørne seg for å friska opp minna ved å sjå på filmane til Bergman igjen. «Me var begge verkeleg store filmfans på universitetet. På den tida, med mindre du berre likte utanlandsk film, og hata amerikanske, var du ikkje kul,» sa Ron Mael til The Times. «Det var ei verkeleg form for alvor hos Bergman. Han tok faktisk opp store ting og var i stand til å ramma dei på verkeleg reine, filmatiske måtar. No blir dissa tinga sett på som litt pretensiøse. Alle ønsker å bli sett som om dei ikkje bryr seg om dei store problema.» I ein kommentar til om Bergman var eigna som tema for ein musikal, sa Russell Mael til ei svensk avis: «På ein måte er han den minst passande personen for ein musikal. Me liker absurditeten i det heile. Han var ein slik ein djup, intens person og dei aller fleste av filmane hans handlar om verkeleg djupe tema. Men me ønskte ikkje å latterleggjera han, me ønskte å gjera noko respektfullt som Bergman ville ha vore i stand til å setja pris på.»

Då Sparks skreiv ein musikal om filmskaping i Hollywood, vart Sparks òg informert om sine eigne tidlegare filmprosjekt. På slutten av 1980-talet og byrjinga av 1990-talet hadde dei brukt seks år på å prøva å få produsert filmen Mai, the Psychic Girl. Basert på ein japansk mangaserie skulle filmen på eit tidspunkt vera regissert av Tim Burton. Sjølv om musikken var fullført, klarte dei ikkje å få filmen materialisert, ei oppleving som farga framstillinga deira av studiosjefen i The Seduction of Ingmar Bergman . Tidlegare hadde Sparks jobba med den franske regissøren Jacques Tati på Confusion, eit anna filmprosjekt som vart verande ufullført. Etter å ha hatt ei rekke møter med Tati i løpet av eit år, var dei klar over at, til liks med andre store europeiske regissørane, var Tati vorte freista av Hollywood: «Han viste meg eit brev frå Paramount», hugsa Ron Mael. «Han sa: 'Ååå! Dei tar meg med til Hollywood og dei har ein limousin til meg.' Men det var ein slags hån over heile situasjonen som liknar på fantasi-Bergman-greia vår. Han kunne sjå Hollywood for kva det var.»

Sveriges Radio gav Sparks frie tøymer til å utvikla prosjektet: «Når me fekk godkjent grunnkonseptet, kunne me jobba etter våre eigne idear. SR bad oss vera så trufaste mot vår eigen visjon som mogleg.» Til slutt følte Sparks at det hadde vore «eit perfekt prosjekt. Det tvinga oss ut av komfortsona vår. Og det har vist seg å vera ein tryggare måte å oppnå kunstnarisk suksess enn nokon annan i Sparks si historie.»

Handling Historia i musikalen utforskar skilja mellom kunst og handel og mellom europeisk og amerikansk kultur, dikotomiar som òg har forma mykje av Sparks sin eigen karriere. Stephen Dalton i The Times skildra det som - «The Wizard of Oz møter The Truman Show, med eit lett dryss av Life On Mars» - det er basert på oppdikta hendingar i karrieren til den svenske filmregissøren Ingmar Bergman.

Historia er sett til midten av 1950-talet, kort tid etter Bergman vart prisvinnar på filmfestivalen i Cannes i 1956 for Sommarnattens leende. Etter at han kom tilbake til Stockholm, følte Bergman seg tvinga til å gå på kino og sjå ein storfilm frå Hollywood. Då han går ut av kinoen, blir han på uforklarleg vis frakta til Hollywood, der ein limousinsjåfør ventar på å ta han til eit filmstudio. Leiarane i studioet, som gir Bergman ein overdådig velkomst, er desperate etter å lokka han til å bli i Hollywood og laga filmar for dei, på amerikansk måte: «We're not hicks, but we must deliver kicks.»

Studiosjefane har bestilt eit hotellrom til Bergman, komplett med ein «Hollywood-velkomstkomité» - ei hore dei håper vil overtala han til å akseptera tilbodet deira - og ein limousin transporterer Bergman frå møte til møte. Ved å besøka «The Studio Commissary», blir han stilt ansikt til ansikt med dei mange europeiske regissørane som drog for å laga film i Hollywood: Billy Wilder, Fritz Lang, F.W. Murnau, Jacques Tourneur, Josef von Sternberg og Alfred Hitchcock, alle tilsynelatande glade for å jobba i Hollywood: «Alfred Hitchcock, bless his soul, there chomping on a dinner roll, The Man Who Knew Too Much done twice, in Hollywood, done twice as nice.» Bergman blir freista av utsiktene til å sikra finansieringa av filmprosjekta sine og føler at han «ikkje må forhasta seg» med å avvisa forslaget.

Historia utviklar seg til eit kafkask mareritt når Bergman, omleira av autografjegerar, endeleg bestemmer seg for at Hollywood ikkje er noko for han. Ute av stand til å få ei internasjonal linje til å ringa Sverige, prøvar han å rømma til fots, forfølgt av hotellpersonalet, politibilar og helikopter «som ein skodespelar i ein dårleg, storbudsjetts actionfilm frå Hollywood». Han unngår fangstmennene sine og når kysten, der han ber om utfrielse og møter til slutt engleskikkelsen til Greta Garbo , som leiar han «home to somewhere monochrome, but somewhere you will be a certain kind of free» ". Ein sirkulær plot-eining vert avslutta og løyser fantasien.

Produksjon Innspeling

Ei rollebesetning av svenske og amerikanske skodespelarar bidrog til innspelinga. Medan Sparks spelte inn musikken i USA, hadde Wennersten tilsyn med innspelinga av dei svenske stemmeartistane i Stockholm . Omsetjing av tekstane vart òg handterte i Sverige: «Sidan eg ikkje snakkar svensk, vil eg aldri vita korleis dei klarte seg,» sa Russell Mael og uttrykte sin takksemd for innsatsen til alle involverte for å omsetja tonen og anda i originalteksten til Mael til svenske tekstar. Sparks og Wennersten kommuniserte hovudsakleg via ein FTP-server, med Sparks som sende Wennersten deira musikalske materiale, og Wennersten sende dei redigerte svenske stemmeopptaka tilbake til Sparks. Sparks var veldig nøgd med resultata av samarbeidet og det faktumet at den svenske skodespelaren Jonas Malmsjö, som speler Bergman, hadde spelt hovudrolla i fleire Bergman-produksjonar, noko som gjorde det mogleg for han å bringa denne personlege opplevinga til skildringa si av Bergman.

Stil Albumet blandar ei rekke musikalske stilar, frå klassisk piano og opera, med full orkesterbakgrunn, til polka, vaudeville, jazz, pop og rock, og inneheld både song og talte ord-element. Songaren Russell Mael sin falsettvokal blir verande eit framtredande trekk, medan Ron Mael gjer vokaldebuten sin i rollene som limousinsjåføren og Hollywood-turguiden. Forutan Jonas Malmsjö som gir stemme til Bergman, dukkar Elin Klinga, ein av favorittskodespelarinnene til Bergman i dei siste stadia av karrieren, opp i rolla som Greta Garbo. Trommeslagaren til Sparks, Tammy Glover, dukkar opp som The Hollywood Welcoming Committee, medan operasongerinna Rebecca Sjöwall speler ei Hollywood-skodespelarinne.

Strukturelt sett er ikkje albumet ei samling frittståande songar, men eit 64-minutts musikkstykke sett saman av 24 plotdrovne underseksjonar. Musikken refererer til bandet sin eigen diskografi på forskjellige punkt, og framkallar ekko av dei tidlegare platene deira – «lurte blunk til fans, kvar med sin favoritt-æra av Sparks i tankane». BBC-meldinga uttalte at albumet var «gjennomsyra av den same erkehumoren og orkester-svøypa som dominerte slike plater som Hello Young Lovers frå 2006 og fjorårets Exotic Creatures of the Deep», og blanda «friske songar og kitlande tangentar med ei samanhengande forteljing».

Utgjeving Den svenske kringkasta versjonen av musikalen, som inneheld både svenske og engelske tekstar, hadde verdspremiere 14. august 2009, då han vart framført på eit spesielt arrangement i Stockholms Södra Teater og sendt på Sveriges Radio sin P1-kanal. Ei eksklusiv utgåve av 1000 CD-ar vart gjevne ut av SR Records, Sveriges Radio sitt plateselskap, på same tid. Bandet gav seinare ut ein engelsk versjon av verket på deira eige selskap, Lil' Beethoven, opphavleg berre tilgjengeleg som dobbel vinyl og digital nedlasting. BBC 6 Music og programleiar Stuart Maconie var vertskap for premieren til den engelske versjonen i London 28. oktober 2009, følgd av ein spørsmålsrunde med Mael-brørne.

Mottaking