The Sweet, stundom berre forkorta til Sweet, er eit britisk glamrockband som vart verdskjent i 1970-åra. Den mest kjende besetninga av gruppa bestod av solovokalisten Brian Connolly, bassisten Steve Priest, gitaristen Andy Scott og trommeslagaren Mick Tucker. Gruppa heitte opphavleg The Sweetshop.
Bandet vart skipa i London i 1968 og fekk den første hitten sin, «Funny Funny», i 1971 etter å ha slått seg saman med låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman og plateprodusenten Phil Wainman. I 1971 og 1972 følgde den musikalske stilen deira ei markant utvikling frå The Archies-liknande tyggegummipop ala «Funny Funny» til ein Who-inspirert hardrockstil med bruk av høgstemt korvokal.
Bandet fekk først suksess på dei britiske singellistene og fekk tretten topp 20-hittar i 1970-åra. «Block Buster!» (1973) toppa lista etterfølgd av tre andreplassar på rad med «Hell Raiser» (1973), «The Ballroom Blitz» (1973) og «Teenage Rampage» (1974). Bandet vende seg til ein meir hardrockaktig stil i midten av karrieren, som «Turn It Down». «Fox on the Run» (1975) nådde òg andreplassen på den britiske singellista. Desse resultata vart toppa i Vest-Tyskland og andre land på det europeiske fastlandet. Dei fekk òg suksess i USA med topp 10-hittar som «Little Willy», «The Ballroom Blitz», «Fox on the Run» og «Love is Like Oxygen».
The Sweet fekk sin siste internasjonale suksess i 1978 med «Love Is Like Oxygen». Connolly slutta i gruppa i 1979 for å satse på ein solokarriere og dei attverande medlemmane fortsette som ein trio fram til dei vart oppløyste i 1981. Frå midten av 1980-åra spelte Scott, Connolly og Priest kvar med sine eigne versjonar av Sweet til ulike tider. Connolly døydde i 1997, Tucker i 2002 og Priest i 2020. Andy Scott er framleis aktiv med sin versjon av bandet. Sweet har selt kring 35 millionar plater verda over.
Historie Opphav Opphavet til Sweet kan sporast tilbake til det britiske soulbandet Wainwright's Gentlemen. Mark Lay si historie om bandet seier at dei vart skipa kring 1962 og opphavleg vart kjent som Unit 4. Grunnleggjande medlemmer var Chris Wright (vokal), Jan Frewer (bass), med Jim Searle og Alfred Fripp på gitarar. Phil Kenton vart med på trommar då bandet skifta namn til Wainwright's Gentlemen (fordi det var eit anna band kjent som Unit 4). Bandet vart styrt av far til Frewer og opptredde i Hayes, Harrow og Wembley-området. I 1964 spelte gruppa òg i London, inkludert i Saint Germain Club på Poland Street.
I januar 1964 vart bandet nummer fem i ein nasjonal beatgruppekonkurranse, med finalar som vart haldne på Lyceum Strand 4. mai 1964. Høgdepunkta i showet vart presenterte på BBC1 av Alan Freeman. Chris Wright forlét bandet i slutten av 1964 og vart erstatta av Ian Gillan. Ein kvinneleg vokalist ved namn Ann Cully melde seg snart inn i bandet. Mick Tucker, frå Ruislip, vart med på trommer og erstatta Phil Kenton. Bandet spelte inn ei rekkje spor, inkludert ein coverversjon av The Coasters-The Hollies-hiten «Ain't That Just Like Me», som truleg vart spelt inn i Jackson Sound Studios i Rickmansworth. Sporet inkluderer Gillan på vokal, Tucker på trommer og, vart ifølgje bandbassisten Jan Frewer trudd å ha vorte spelt inn i 1965. Gillan slutta i mai 1965 for å bli med i Episode Six, og seinare Deep Purple. Cully vart verande som vokalist før han drog ei tid seinare. Den endelege erstaninga for Gillan og Cully, i slutten av 1966, var den skotskfødde vokalisten Brian Connolly, som nyleg kom frå Harefield. Tony Hall hadde slutta seg til på saksofon og vokal, og då Fripp drog vart han erstatta av Gordon Fairminer. Fairminers posisjon vart til slutt overteke av Frank Torpey (fødd Frank Edward Torpey, 30. april 1945, Kilburn i Nordvest-London) - ein skuleven av Tucker som nettopp hadde forlate Vest-London-gruppa The Tribe (òg kjend som The Dream). Torpey varte berre nokre få månader, og i slutten av 1967 tok Robin Box (fødd 19. juni 1944) plassen hans. Searle, av mange sett på som den musikalsk mest talentfulle, forsvann frå scena. Tucker og Connolly vart verande hos Wainwright's Gentlemen til januar 1968. Tucker vart erstatta av Roger Hills. Då herrane til slutt braut opp, slutta Hills og Box seg til White Plains som til slutt fekk ein stor hit med «My Baby Loves Lovin'».
Tidlege år I januar 1968 danna Connolly og Tucker eit nytt band som kalla seg The Sweetshop. Dei rekrutterte bassgitaristen og vokalisten Steve Priest frå eit lokalt band kalla The Army. Priest hadde tidlegare spelt bandet The Countdowns som hadde vorte produsert og spelt inn av Joe Meek. Frank Torpey vart igjen rekruttert til å spela gitar. Kvartetten debuterte offentleg på paviljongen i Hemel Hempstead 9. mars 1968 og utvikla snart eit følgje i pubmiljøet, noko som førte til ein kontrakt med Fontana Records. På den tida gav eit anna britisk band ut ein singel under same namnet Sweetshop, så bandet forkorta namnet sitt til Sweet. Bandet vart administrert av Paul Nicholas, som seinare spelte i Hair. Nicholas jobba med plateprodusent Phil Wainman på Mellin Music Publishing og tilrådde bandet til han. Debutsingelen deira «Slow Motion» (juli 1968), produsert av Wainman, og gjeve ut på Fontana, klarte ikkje å nå singellista og fordi han no er sjeldan, går han for fleire hundre pund på auksjonar. Sweet vart lauslaten frå innspelingskontrakten og Frank Torpey drog. I sjølvbiografien sin Are You Ready Steve sa Priest at Gordon Fairminer vart kontakta for å spela for dei då Torpey bestemde seg for å forlata Sweet etter ein konsert på Playhouse Theatre i Walton-on-Thames 5. juli 1969, men avviste jobben då han ønskte å konsentrera seg om andre interesser.
Ny besetning og ny platekontrakt Gitarist Mick Stewart byrja i 1969. Stewart hadde ei viss rocke-stamtavle etter å ha jobba med The (Ealing) Redcaps og Simon Scott & The All-Nite Workers på midten av 1960-talet. I slutten av 1965 vart det bandet The Phil Wainman Set då den framtidige Sweet-produsenten vart med på trommer og gruppa spelte inn ein singel med Errol Dixon. Tidleg i 1966 forlét Stewart og jobba seinare med Johnny Kidd & The Pirates.
Sweet signerte ein ny platekontrakt med EMI-etiketten Parlophone. Tre tyggegummipop-singlar kom ut: «Lollipop Man» (september 1969), «All You'll Ever Get from Me» (januar 1970), og ein coverversjon av The Archies-songen «Get on the Line» (juni 1970), men ingen av dei nådde salslista. Stewart slutta deretter, og vart ikkje erstatta på ei stund. Connolly og Tucker hadde eit tilfeldig møte med Wainman, som no produserte, og kjende til to håpefulle låtskrivarar, Nicky Chinn og Mike Chapman, som lette etter ei gruppe for å synga nokre demoar dei hadde skrive. Connolly, Priest og Tucker sørgde for vokalen på eit spor kalla «Funny Funny» som inneheldt Pip Williams på gitar, John Roberts på bass og Wainman på trommar. Sistnemnde byrja å tilby sporet til ulike plateselskap. Bandet heldt prøvespelingar for ein erstatningsgitarist og satsa på den walisiskfødde Andy Scott. Han hadde sist spelt med Mike McCartney (bror til Paul) i The Scaffold. Som medlem av The Elastic Band hadde han spelt gitar på to singlar for Decca, «Think of You Baby» og «Do Unto Others». Han dukka òg opp på det eine albumet til bandet, Expansions on Life, og på nokre innspelingar av The Scaffold. Bandet øvde i fleire veker før Scott debuterte live med Sweet 26. september 1970 på Windsor Ballroom i Redcar.
Sweet prøvde først å kombinera ulike musikalske påverknader, inkludert The Monkees og tyggegummipopgrupper frå 1960-talet som Archies, med meir tunge rockorienterte grupper som The Who. Sweet adopterte den rike vokalharmonistilen til The Hollies, med forvrengde gitarar og ein tung rytmeseksjon. Denne samansmeltinga av pop og hardrock ville bli verande eit sentralt varemerke for musikken til Sweet og førehandsdefinerte glam metal nokre år seinare.
Første gongen Sweet var på albumet var på budsjettetiketten Music for Pleasure som ein del av ei samling som heiter Gimme Dat Ding, gjeve ut i desember 1970. Sweet hadde den eine sida av plata; The Pipkins (som med den einaste hitten sin «Gimme Dat Ding» gav LP-en namn) hadde den andre. Bidraga til Sweet bestod av A- og B-sidene til dei tre singlane deira for Parlophone. Andy Scott er avbilda på plateomslaget, sjølv om han ikkje spelte på nokre av innspelingane.
Debutalbum Sweet debuterte i Storbritannia i desember 1970 på eit popprogram kalla Lift Off, og framførte songen «Funny Funny». Ein leiaravtale vart signert med det nemnde låtskrivarlaget til Nicky Chinn og Mike Chapman. Phil Wainman tok opp att samarbeidet sitt med Sweet, som utøvande produsent. Denne leiingsavtalen inkluderte òg ein verdsomspennande platekontrakt med RCA Records, utanom i USA: i USA og Canada var det Bell Records som gav ut musikken til gruppa fram til seint i 1973, følgd av Capitol Records.
I mars 1971 gav RCA ut «Funny Funny», skrive av Chinn og Chapman, som vart den første internasjonalen hitten til gruppa, og klatra til topp 20 på mange av hitlistene i verda. EMI gav ut singelen sin «All You'll Ever Get from Me» frå 1970 (mai 1971) på nytt, men gjekk igjen ikkje inn på singellista. Det neste utgjevinga deira på RCA, «Co-Co» (juni 1971) gjekk til nummer to i Storbritannia, og oppfølgingssingelen deira, «Alexander Graham Bell» (oktober 1971), nådde berre 33. plassen.Sweet UK chart history, The Official Charts Company. Henta 1. oktober 2021. Desse spora inneheldt framleis studiomusikarar på instrumenta medan kvartetten berre song vokal.
Det første fulle albumet til Sweet, Funny How Sweet Co-Co Can Be, vart gitt ut i november 1971. Ei samling av dei nylege singlane til bandet supplert med nokre nye Chinn/Chapman-melodiar (inkludert «Chop Chop» og «Tom Tom Turnaround») og popcoverversjonar (som The Lovin' Spoonful's «Daydream» og The Supremes sin «Reflections») spelt inn i Nova Studios i London, vart produsert av Phil Wainman og styrt av Richard Dodd og Eric Holland. Det gjorde det ikkje bra på salslista.
Første suksess I februar 1972 vart «Poppa Joe» gjeve ut, som nådde nummer 1 i Finland og nådde 11. plassen på UK Singles Chart. Dei to neste singlane det året, «Little Willy» og «Wig-Wam Bam», nådde begge fjerdeplassen i Storbritannia. «Little Willy» nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 etter ei nyutgåve i 1973, og vart dermed den største amerikanske hitten til gruppa. Sjølv om «Wig-Wam Bam» stort sett var tru mot stilen på Sweet sine tidlegare innspelingar, hadde vokalen og gitarane ein hardare, meir rockorientert lyd, hovudsakleg fordi det var den første Chinn-Chapman-singelen der berre medlemmer av Sweet spelte instrument. I januar 1973 vart «Block Buster!» den første singelen til Sweet som gjekk til topps på den britisk hitlista, og vart liggande der i fem veker på rad. Etter at deira neste singel «Hell Raiser» kom ut i mai og nådde andreplassen i Storbritannia, gav det amerikanske selskapet deira, Bell, ut det første amerikanske albumet deira, The Sweet i juli 1973.
For å promotere singlane sine, hadde Sweet mange framferder på britiske og europeiske TV-program som Top of the Pops og Supersonic. I ei framføring av «Block Buster!» på ei juleutgåve av Top of the Pops vakte Priest klager etter at han kom kledd i ein komplett tysk militæruniform, Hitler-bart og eit hakekors-armband.Top of the Pops, January 1973 - see YouTube Bandet utnytta òg glamrockeksplosjonen, og konkurrerte med Gary Glitter, T.Rex, Queen, Slade og Wizzard om vanvettige sceneklede.