Ragnar Forbech () var prest i Den norske kyrkja.

Liv og virke Ragnar Forbech fekk den første forsamlinga si i Vestre Fredrikstad kyrkje 28. juni 1919. I 1921 gifta han seg med Ruth Christensen. Dei fekk to barn. Opphaldet i Fredrikstad varte i sju år, og han vart òg viseformann i Ungdomssamskipnaden til Indremisjonen.

I 1925 vart han vald inn i bystyret og formannskapet i Fredrikstad på ei liste som vart kalla «Avholdsfolkets og de kristelige organisasjoners fellesliste». Han var formann for Oslo Indremisjon (no Kirkens Bymisjon) frå 1927 til 1941.

Han vart seinare prest i Tøyen kirke i Oslo, og i 1932 fekk han stillinga som forstandar ved Menighetssøsterhjemmet i Oslo. 1947 vart han tilsett som residerande kapellan ved Oslo domkyrkje. Han vart verande i stillinga til han gjekk av for aldersgrensa i 1964.

På byrjinga av 1950-talet var Forbech medlem av den kommunistiske fredsorganisasjonen Fredens forkjempere i Norge. I 1953 vart han vald som representant til organisasjonen til det kommunistiske Verdensfredsrådet, som var den internasjonale moorganisasjon til Fredens forkjempere i Norge. Forbechs innsats i desse organisasjonane fekk Haakon Lie til å omtala han som «det skiltet kommunistene viser fram, når de skal vise at deres fredspropaganda er arbeid for freden». Samstundes var han medlem av den pasifistiske fredsorganisasjonen International Fellowship of Reconciliation si norske avdeling, Kristent fredslag, der han var formann fram til 1964. Han vart nestformann i Norges Kristne Arbeidares Forbund i 1948. At han aldri vart formann, skulda at han ikkje melde seg inn i Arbeidarpartiet.«Ragnar Forbech», Norsk biografisk leksikon. Lovane til forbundet kravde nemleg at leiaren i forbundet skulle vera partimedlem.

Då den radikale presten og fredsforkjemparen i 1955 mottok og aksepterte den sovjetiske Stalins fredspris («Stalinprisen»), vart dette møtt med sterk kritikk i Noreg frå fleire hald, ikkje minst i kyrkja. Seinare biskop Per Lønning skreiv ein stor artikkel i Morgenposten under tittelen «La prisen fare» der han i sterke ordelag oppfordra Forbech til å seie frå seg prisen. Forbech hadde vore medlem av bymisjonens representantskap sidan han gjekk av som formann i 1941, men vart uønska der etter at han hadde teke i mot prisen. Han fekk lite eller inga støtte frå arbeidarrørsla. Prisen var på 180 000 norske 1955-kroner, eit formidabelt beløp på den tida. Forbech brukte endel av pengane til å tilsette Berge Furre som sekretær i Kristent fredslag, og gav òg støtte til Furre si universitetsutdanning.

Som prest var han ein etterspurt sjelesørgar og brann for å spreia evangeliet. I meir enn 20 år var han fast «laurdagspredikant» ved Friluftsmøta til frelsesarmeen på Stortorget i Oslo kvar laurdag kveld klokka 22 i sommarhalvåret.

I 1967 gav han ut sjølvbiografien Prest på allfarvei – og utenfor..

Bibliografi (utval)

Prest på allfarvei – og utenfor (1967) – sjølvbiografi Kristus og krigen (1952) Det verden trenger i dag : 3 radioandakter (1949) Samfunnet og veldedigheten (1946) – Artikkel i Bymissionæren : ugentlig organ for «Foreningen for indre mission i Kristiania» Omkring Tøien småkirkemenighets 25 års jubileum (1932)

Referansar

Bakgrunnsstoff

Kategori:Folk frå Oslo Kategori:Norske lutherske prestar Kategori:Sider utan gjennomgåtte omsetjingar