Władimir Aleksandrowicz Łazariewski, ros. Владимир Александрович Лазаревский (ur. 19 maja 1897 r. w Kijowie, zm. 25 sierpnia 1953 r. w Nicei) – rosyjski działacz, tłumacz i publicysta emigracyjny, członek Komitetu do Spraw Organizacji Przedstawicielstwa Rosyjskiej Emigracji Narodowej podczas II wojny światowej
Studiował prawo na uniwersytecie w Kijowie. Pisał artykuły do miejscowego pisma „Kijewlanin”. Od 1918 r. brał udział w wojnie domowej w Rosji w wojskach Białych gen. Antona I. Denikina. Był członkiem organizacji wywiadowczej Azbuka. W poł. listopada 1920 r. wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Czechosłowacji. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Pradze. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie został redaktorem pisma „Wozrożdienije”. W 1926 r. wybrano go przewodniczącym Stowarzyszenia Studiów nad Problemami Ligi Narodów. W 1928 r. został odznaczony orderem Renaissance Française za przekłady twórczości pisarzy rosyjskich na język francuski. W 1930 r. wszedł w skład rady administracyjnej Unii Rosjan Absolwentów Studiów Wyższych za Granicą. Od 1931 r. pełnił funkcję sekretarza generalnego Federacji Unii Rosjan Absolwentów Studiów Wyższych za Granicą.