__TOC__ wrak ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) resztki uszkodzonego statku lub samolotu; (1.2) wyeksploatowany, zniszczony pojazd, maszyna rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy (2.1) o człowieku schorowanym, niedołężnym, wyczerpanym fizycznie lub psychicznie
(1.1-2)
(1.1) Nurkowie wydobyli z morza wrak statku. (1.2) Tym wrakiem, co stoi w garażu, raczej nie da się jeździć. (2.1) Heniek jest w tej chwili wrakiem, tak go ta wódka zniszczyła.
(1.2) grat, rupieć, trup, ruina (2.1) żywy trup, strzęp ludzki, strzęp człowieka, ruina
wrakowisko wraczek wrakowy
angielski: (1.1) shipwreck, wreck chorwacki: (1.1) olupina ; (2.1) podrtina duński: (1.1) vrag ; (1.2) vrag ; (2.1) vrag esperanto: (1.1) vrako francuski: (1.1) épave islandzki: (1.1) skipbrot kataloński: (1.1) naufragi niderlandzki: (1.1) wrak ; (2.1) wrak niemiecki: (1.1) Wrack norweski (bokmål): (1.1) vrak ; (1.2) vrak ; (2.1) vrak norweski (nynorsk): (1.1) vrak ; (1.2) vrak ; (2.1) vrak rosyjski: (1.1) остов ; (1.2) развалина szwedzki: (1.1) vrak ; (1.2) vrak ; (2.1) vrak turecki: (1.1) (statku) gemi enkazı, gemi leşi
wrak ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wrak (statku) (1.2) wrak (zniszczony człowiek)
wrak ()
czasownik (1.1) nienawidzić