godność () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) poczucie własnej wartości, szacunek dla samego siebie; (1.2) zaszczytne stanowisko, oficjalna funkcja (1.3) nazwisko
(1.1-3)
(1.1) KOR miał posłanie skierowane do bardzo szerokiego kręgu ludzi, którzy chcieli żyć normalnie, z godnością, w miarę spokojnie. (1.2) Mój dziadek piastował wysokie godności. (1.3) Jak pana godność?
(1.1) uwłaczać godności (1.2) piastować godność
(1.1) honor, duma (1.2) tytuł, urząd
godny godny, godnościowy godnie
< → odpowiedni, stosowny w ścisłym związku znaczeniowym z wyrażeniem godzi się — nadaje się, pasuje, ma wartość, a dalej: należy się, wypada itp.
(1.3) angielski: (1.1) dignity; (1.3) surname arabski: (1.1) كرامة baskijski: (1.1) duintasun białoruski: (1.1) годнасць ; (1.2) годнасць ; (1.3) прозвішча czeski: (1.1) důstojnost duński: (1.1) værdighed esperanto: (1.1) digno fiński: (1.1) arvokkuus francuski: (1.1) dignité hiszpański: (1.1) dignidad ; (1.2) cargo , dignidad ; (1.3) apellido indonezyjski: (1.1) marwah kataloński: (1.1) dignitat łaciński: (1.1) dignitas niderlandzki: (1.1) waardigheid niemiecki: (1.1) Würde ; (1.3) Name nowogrecki: (1.1) αξιοπρέπεια ; (1.2) αξίωμα ; (1.3) επώνυμο , ονοματεπώνυμο nowopruski: (1.1) wertīngisku osmański: (1.1) آب (âb); (1.2) آب (âb) portugalski: (1.1) dignidade rosyjski: (1.1) достоинство ; (1.3) фамилия rumuński: (1.1) demnitate ; (1.2) obraz szwedzki: (1.1) värdighet ukraiński: (1.1) гідність węgierski: (1.1) méltóság włoski: (1.1) dignità ; (1.2) predicato ; (1.3) cognome