pat

pat ()

,

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy (1.1) sytuacja remisowa, w której gracz, na którego przypada posunięcie, nie może wykonać ruchu, a jego król nie jest szachowany; (1.2) trudna sytuacja, gdy żadna ze stron nie może wykonać ruchu

(1.1-2)

(1.1) Białe nie zauważyły, że po ich posunięciu czarny król znajduje się w pacie, więc partia zakończyła się remisem.

(1.1) król jest w pacie • gra zakończyła się patem

(1.2) impas

(1.1) mat

patowość pacik patowy patowo

(1.1) sytuacja patowa

(1.1)

angielski: (1.1) stalemate bułgarski: (1.1) пат ; (1.2) пат duński: (1.1) pat esperanto: (1.1) pato francuski: (1.1) pat hiszpański: (1.1) tablas interlingua: (1.1) pat kataloński: (1.1) empat nowogrecki: (1.1) πατ rumuński: (1.1) pat słowacki: (1.1) pat ukraiński: (1.1) пат włoski: (1.1) stallo ; (1.2) stanca , stasi

pat ()

czasownik (1.1) poklepać rzeczownik (2.1) klepnięcie przymiotnik (3.1) trafny

(1.1) pat, patted, patted, pats, patting (2.1) pat; pats

(1.1) Tom patted the dog. → Tomek poklepał psa.

pat ()

przymiotnik (1.1) zimny

pat ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) pat

(1.1)

patový

pat ()

(1.1) patelnia (1.2) pat

pato, pataĵo, pateto, patfosilo pati pata pat

pat ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pat

(1.1) pat; pats

pat ()

rzeczownik (1.1) pat

patar

pat ()

liczebnik główny (1.1) cztery

pat ()

rzeczownik (1.1) system

pat ()

partykuła (1.1) nawet

pat ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) łóżko (1.2) pat

(1.1) Tomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 22.

pat ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) pat

patový