__TOC__ klara ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) Słońce
(1.1) (Górny Śląsk) Klara blinduje. → Słońce tak mocno świeci, że oślepia.
,
(1.1)
klara ()
przymiotnik (1.1) jasny, wyraźny, klarowny, zrozumiały, czysty
(1.1)
(1.1) La suno rebrilas en la klara akvo de la rivero. → Słońce odbija się w czystej wodzie.
(1.1) malklara, obskura
klarigo klarigi klare el klara ĉielo tondro ekbatis
klara ()
czasownik (1.1) oczyszczać (1.2) zdawać (o egzaminie) (1.3) dawać sobie radę
(1.1-3) att klara, klarar, klarade, klarat, klara!
(1.3) dra sig fram
(1.1) klarna, klarera; klar; klarhet; klart