koniugacyjka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) od koniugacja (odmiana czasownika przez: osoby, czasy, tryby, strony, liczby; zespół form czasownika)
(1.1) ż III
(1.1) — Podstawą języka łacińskiego — ciągnie Izdebski — są deklinacje i koniugacje. Bez Korneliusza, Owidiusza, Wergiliusza możesz zostać choćby biskupem — ale jeśli nie znasz deklinacyjki i koniugacyjki, nie będziesz nawet dobrym… / — Organistą! — kończy[ł] któryś z chłopców, na pamięć już znający tę przemowę, przez wszystkie klasy nieustannie powtarzaną.XI. [11.] Dzień chrabąszczowy. [w:] Gomulicki, Wiktor Teofil (ps. "Fantazy"). Wspomnienia niebieskiego mundurka. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1918, s. 147.
koniugacja
(1.1)