buczeć ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( zabuczeć) (1.1) wydawać niski, jednostajny dźwięk (1.2) głośno płakać czasownik przechodni niedokonany ( wybuczeć) (2.1) okazywać komuś dezaprobatę poprzez wydawanie niskich, przeciągłych dźwięków
(1.1) Dobiegł go buczący dźwięk i pojawiła się przed nim holograficzna postać, nie większa niż jego dłoń. Miniatura lorda Vadera.
buczenie
angielski: (1.1) hum, bombinate; (1.2) blubber; (2.1) howl down duński: (1.1) brumme, summe francuski: (1.1) bourdonner; (1.2) pleurnicher hiszpański: (1.1) pitar; (1.2) berrear interlingua: (1.1) mugir niemiecki: (1.1) heulen, brummen, summen; (1.2) heulen