kvieto

kvieto ()

rzeczownik (1.1) spokój (stan psychiczny osoby) (1.2) spokój, cisza (brak hałasu) (1.3) spokój (stan bez wojny i konfliktów) (1.4) spokój!, cisza! (wykrzyknik)

(1.1-4)

(1.1) —Eĉ nokte, ĉe la luno mi ne havas kvieton, kial oni min maltrankviligis?.M. A. Bulgakov - La majstro kaj Margarita - tradukita de S. Pokrovskij (Jekaterinburg 1996) - 24 La majstro retrovita. → -Nawet nocą, przy księżycu nie mam spokoju, dlaczego mnie niepokojono. (1.2) Kaj en tiu silento kaj en tiu kvieto de la libera naturo la homoj en la tendaro tordiĝis en suferoj kaj atendis la morton.Henryk Sienkiewicz - Tra dezerto kaj praarbaro - El pola tradukis M. Sygnarski - Varsovio 1978 - Ĉapitro XLV. → A wobec tej ciszy i tego spokoju natury ludzie w obozie wili się z boleści i czekali na śmierć. (1.3) Kutime ni difinas pacon kiel tempo de la kvieto, sen militoj kaj sen aliaj diversaj perturboj. → Zwykle określamy pokój jako czas spokoju, bez wojen i bez innych różnych zaburzeń. (1.4) Mi skribos akton, donu al mi lanterneton; Nun mi anoncas: Fratoj, silenton, kvieton!.Adam Mickiewicz – Sinjoro Tadeo - Esperanta traduko de Antoni Grabowski – Pola Esperanto-Asocio Varsovio 1986 – Libro VIII – Invado. → Wnet akt spiszę, niech mi kto latarkę przyniesie, A tymczasem ogłaszam: bracia, uciszcie się!.

(1.1) kvieteco, trankvilo (1.2) kvieteco, silento (1.3) paco

(1.1-3) malkvieto

kvieteco, kvietismo, malkvieto, kvietigaĵo kvietigi, kvietiĝi kvieta, kvietiga, malkvieta kviete, malkviete