il ()
rzeczownik (1.1) rok
il ()
(1.1) narzędzie
(1.1) tondi — tondilo → strzyc — nożyce (1.1) pafi — pafilo → strzelać — strzelba (1.1) haki — hakilo → rąbać — siekiera
ilo, ilaĵo, ilaro, ilujo, ilmaŝino
il ()
zaimek osobowy (1.1) on zaimek nieokreślony, niereferencyjnyDaniel Podoliński, Wykładniki zaimkowe kategorii neutrum w różnych odmianach języka francuskiego, w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 220. (2.1) …zastępujący podmiot
(1.1) le (l'), lui
(1.1) Il m'aime. → (On) mnie kocha. (2.1) Il pleut. → Pada.
(1.1)
il ()
zaimek (1.1) ono, to
(1.1) Il niva. → Pada śnieg.
(1.1) często w funkcji podmiotu ukrytego
il ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) poryw wiatru
(1.1) vindstöt, vindil
ila il-
il ()
rzeczownik (1.1) wilajet, prowincja, województwo (1.2) ojczyzna (1.3) państwo (u dawnych ludów turkijskich)
(1.1-3)
(1.1) vilayet, valilik (1.2) yurt, el, dar, vatan
ilçe ilçeli
(1.1) Jest to najwyższa jednostka podziału administracyjnego we współczesnej Turcji, zarządzana przez gubernatora. Turcja dzieli się obecnie na 81 takich jednostek; . (1.1)
il ()
rodzajnik określony, rodzaj męski (1.1) wyraz nietłumaczony
(1.1) il; i
(1.1) (1.1) (1.1) używa się przed wyrazami zaczynającymi się na spółgłoskę, z wyjątkiem: gn, pn, ps, x, z oraz s przed spółgłoską (1.1) w połączeniu z przyimkami: a, con, da, di, in, per, su tworzy przyimki ściągnięte: al, col, dal, del, nel, pel, sul