fum ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dym, wyziew, para (1.2) próżność, pycha (1.3) fumy → grymasy, fochy, dąsy, urojenia, fantazje
(1.1-2) (1.3)
(1.3) Ale zarazem jesteś wietrzny, bałamut, nie lubisz pracy, a lubisz hulanki, masz pańskie fumy i zachcianki, które biednego szlachcica do torby i kija żebraczego prowadzą.
(1.2) fuma
fuma fumik
(1.3) stroić fumy
→ dym; w polszczyźnie powszechne od XVIII wieku
występuje w: Linde; Brückner; Doroszewski; nie występuje w SPXVI
fum ()
rzeczownik (1.1) dym
fum ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) głód
fum ()
(1.1) dym
fumi, fumiĝi, fumaĵi, tabakfumi fumo, fumado, fumanto, fumtubo, terfumo, fumbombo, fumsalono, tabakfumado fumaĵi
fum ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dym
fum ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dym
(1.1) fum; fums
fumador , fumadora , fumarada fumat fumar
fum ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dym
fum ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dym
fum ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dym