близньць ()
ⰱⰾⰻⰸⱀⰵⱌⱏ
bliznĭcĭ
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1) Didymos (przydomek św. Tomasza); bliźniak
(1.1)
(1.1) рече же тома нарицаемы близньць · къ оученикомъ ·идѣмъ и мꙑ да оумьремъ съ нимь ··Ewangelia wg św. Jana 11:16 w: Kodeks mariański → Na to Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć».
odziedziczone z → bliźniak , pierwotne znaczenie to bliźniak, określenie na św. Tomasza to pożyczka semantyczna ze (Dídumos), a to pożyczką semantyczną z (tˀomā) → bliźniak