wlec ()
,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) ciągnąć po ziemi czasownik zwrotny niedokonany wlec się (2.1) ciągnąć się (2.2) przemieszczać się powoli
(1.1) , wlokłem / wlekłem; lub (2.1-2) lub
(1.1) ciągnąć, włóczyć (2.2) pełzać, ślimaczyć się
dowlec , dowlekać , nawlec , nawlekać , odwlec , odwlekać , powlec , powlekać , przewlec , przewlekać , wywlec , wywlekać , zawlec , zawlekać , zwlec , zwlekać wywłoka , odwłok
choć się kara wlecze, zbrodnia przed nią nie uciecze
, → ciągnąć, przesuwać, wlec
angielski: (1.1) drag białoruski: (1.1) валачы esperanto: (1.1) treni; (2.1) treniĝi jidysz: (1.1) נאָכשלעפּן (nochszlepn); (2.1) נאָכשלעפּן זיך (nochszlepn zich) nowopruski: (1.1) wīlktun; (2.1) wīlktun si rosyjski: (1.1) тащить, волочить; (2.2) плестись, волочиться szwedzki: (1.1) släpa, dra, kånka; (2.1) släpa; (2.2) släpa sig, hasa, dra benen efter sig ukraiński: (1.1) волочити, тягнути; (2.2) плестися, волочитися